Διάφορα μικρά

 

Εδώ βρίσκονται μικρά κείμενα που έχω αναρτήσει στο blog μου στην κατηγορία various και «Ιστορίες του δρόμου» και τα οποία έχω προωθήσει στον τοίχο μου στο facebook, καθώς και ελάχιστα άλλα που γράφηκαν κατευθείαν στο facebook. Το αρχείο αυτό θα εμπλουτίζεται με τυχόν καινούρια μικρά κείμενα.

 

Ουμπέρτο Έκο (1932-2016)

 

    Όταν σήμερα το πρωί πήρα e-mail από το twitter ότι κάποιος έκανε retweet μια ανάρτησή μου για ένα βιβλίο του Έκο που έγινε το 2011, δεν είχα καταλάβει. Τώρα μόλις διάβασα στο facebook την είδηση ότι πέθανε ο Ουμπέρτο Έκο.

  Πολλοί άνδρες μεγάλου διαμετρήματος πεθαίνουν χωρίς να έχουν αγγίξει την ύπαρξή μας. Ο Ουμπέρτο Έκο όμως για μένα δεν ήταν απ’ αυτούς. Τη «Σημειολογία» του τη διάβασα δυο φορές. Τη «Σημειολογία της καθημερινής ζωής» την συνιστούσα σαν βοήθημα στους μαθητές μου για το μάθημα της έκθεσης, μαζί με τα «8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού» του Κόνραντ Λόρεντ. Και έκανα αναρτήσεις στο blog μου, με κοινοποίηση στο facebook, για οκτώ βιβλία του: «Η ομορφιά της λίστας», «Ερμηνεία και υπερερμηνεία», «Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση», «Τα όρια της ερμηνείας», «Το κοιμητήριο της Πράγας», «Μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας», «Περί λογοτεχνίας» και «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει». 

  Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.   

20-2-2016

 

Κριτική της κριτικής

 

Άναψε ο καυγάς χθες βράδυ στην ταβέρνα, στην παρέα του Πρατικάκη. Ποιος είναι καλύτερος, ο Ξαρχάκος ή ο Μαρκόπουλος; Ο Χατζηδάκης ή ο Μαρκόπουλος; Την πρωτιά του Θοδωράκη δεν την αμφισβήτησε κανείς.

Στη συνέχεια περάσαμε και στη λογοτεχνία. Κάποιος φίλος αμφισβήτησε την αξία ενός έργου που θεωρείται κορυφαίο. Εξέφρασα τις αντιρρήσεις μου. Με αφορμή τα χθεσινοβράδινα θα ήθελα να γράψω λίγες σκέψεις για την κριτική.

Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω ότι «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα», ή στο πιο κουλτουριάρικο, «De gustibus non est disputandum».

Το γούστο του το αναγορεύει κανείς σε ετυμηγορία. Έτσι βλέπουμε συχνά γνώμες να διίστανται πάνω σε ένα λογοτέχνημα, από κατά τα άλλα αξιόλογους ανθρώπους. Έφερα σαν επιχείρημα δυο διιστάμενες κρίσεις για τον Ερωτόκριτο. «Το αριστούργημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας»: Σεφέρης. «Ανάγνωσμα κατάλληλο να το διαβάζουν οι πόρνες»: Κοραής.

Καθώς σκεφτόμουνα τον χθεσινοβραδινό «καυγά», όπου δεν μπορούσα να θυμηθώ το όνομα του κριτικού που «έθαβε» τον «Τρίστραμ Σάντι» του Λώρενς Στερν, σκέφτηκα να κάνω ένα αρχείο όπου να παραθέτω κάθε ανάλογη περίπτωση που συναντώ. Ήδη έχω κάνει ένα τέτοιο αρχείο με «έργα εκδίκησης» και ένα άλλο με « τα σύνορα της αγάπης». Μόλις πήρα την απόφαση αποφάσισα να γράψω και το παρόν κείμενο, παρατώντας το διάβασμα του «Αβικέννα» του Gilbert Sinoué.

Κρίνεις ένα έργο με κάποια κριτήρια, όμως και τα κριτήρια υπόκεινται σε κριτική. Παράδειγμα: Για τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό ένα αποφασιστικό κριτήριο για την αξία ενός μυθιστορήματος είναι να υπάρχουν σ’ αυτό θετικοί ήρωες, άξιοι προς μίμηση. Το δεχόμαστε; Φέρνω αυτό το παράδειγμα γιατί καυγαδίζαμε πάνω σ’ αυτό πριν δεκαετίες, στο πάλαι ποτέ «Κέντρο Ζωής και Πολιτισμού» της Καλλιθέας. Θα μπορούσα να παραθέσω και άλλα κριτήρια που έχω διαβάσει κατά καιρούς και με τα οποία διαφωνώ, αλλά δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος.

Ξαναδιαβάζοντας την βιβλιοκριτική μου βρήκα και το όνομα αυτού του κριτικού: Samuel Johnson.

Δίπλα στον Johnson είναι ο Απόστολος Σαχίνης, διακεκριμένος βιβλιοκριτικός, που «έθαψε» το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή, ένα έργο που εγώ – και όχι μόνο - πιστεύω ότι είναι από τα αριστουργήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Και βέβαια αυτοί δικαιολογούνται κάπως γιατί το βιβλίο που έκριναν δεν είχε περάσει ακόμη στον κανόνα (άλλο ζήτημα κι αυτό, πώς φτιάχνεται ο κανόνας), τι να πεις όμως για τον Arthur Waley, διαπρεπή σινολόγο, που θάβει ασύστολα ένα σωρό κορυφαίους συγγραφείς και κορυφαία έργα; Αντιγράφω από τη βιβλιοκριτική που έγραψα για το «Πάρτι και αερομαχίες» του Ελίας Κανέτι, στο οποίο αναφέρεται σε διάφορες προσωπικότητες του πνεύματος και της τέχνης.

«Ενώ εξαίρει τον επιστήμονα, δεν φαίνεται να έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον άνθρωπο. Τον παρουσιάζει ως αυταρχικό και αλαζόνα (άγγλος δεν είναι κι αυτός;). Μάλιστα ορίζει το είδος της αλαζονείας του: «ήταν αλαζονεία της κρίσης». Σε μια συζήτηση που είχε ο Γουόλεϊ με την Βέζα, τη γυναίκα του Κανέτι, όσους συγγραφείς του ανέφερε αυτή τους απέρριπτε. Απέρριψε τον Ντίκενς και τον Θάκερεϊ, για τον Φάουστ σχολίασε: very bad writing, πολύ κακό γράψιμο, και την Άννα Καρένινα την χαρακτήρισε «Pretty boring», πολύ πληκτική. Στους άλλους εμιγκρέδες δήλωνε ότι «εκτός από τον Κάφκα και την «Τύφλωση» δεν μπορούσε να διαβάσει κανένα σύγχρονο γερμανικό μυθιστόρημα» (σελ. 103).

Εγώ έχω μάθει να ξεχωρίζω το γούστο μου από την αξία. Μόλις πρόσφατα έγραψα ότι δεν μου άρεσε καθόλου η «Οδύσσεια» του Καζαντζάκη, δεν αγνοώ όμως ότι πρόκειται για ένα συγγραφικό άθλο, και δεν θα «αποπάρω» κανένα που θα πει ότι του αρέσει.

Το γούστο μου δεν το αναγορεύω σε κανόνα. Ούτε προσπαθώ να επιβάλλω τις αντιλήψεις μου. Τις εκθέτω και σε όποιον αρέσουν, όπως γενικά και τα γραπτά μου. Ένας φίλος μου κοινοποίησε στον τοίχο μου στο facebook ένα σύνδεσμο, με τίτλο «Η τεχνική του συγγραφέα σε 13 θέσεις». Είναι θέσεις του Walter Benjamin. Ξεκινάει ως εξής: Καθένας που σκοπεύει να κάνει ένα μεγάλο έργο θα έπρεπε να…

Με κάποια από αυτά που γράφει διαφωνώ, και είμαι σίγουρος ότι με αυτά ή κάποια άλλα θα διαφωνούν και άλλοι. Κάθε συγγραφέας έχει τη δική του τεχνική. Δεν θα είχα όμως καμιά ένσταση αν έγραφε: «Εγώ, όταν σκοπεύω να γράψω ένα έργο…» και να καταλήξει: «Ίσως αυτά που κάνω εγώ να φανούν χρήσιμα και σε σας».

12-12-2015

 

Κάφκα και σήματα μορς

 

Στη «Δίκη» του Κάφκα υπάρχει η εξής εγκιβωτισμένη ιστορία.

Ένας επαρχιώτης έρχεται στην πόρτα του Νόμου. Ο θυρωρός του λέει ότι δεν μπορεί να μπει μέσα ακόμη. Ο άνθρωπος αυτός περνάει ολόκληρη τη ζωή του περιμένοντας υποτακτικά την άδεια να μπει, για να του πει ο θυρωρός στο τέλος, καθώς πεθαίνει, ότι αυτή η είσοδος ήταν προορισμένη ειδικά γι’ αυτόν.

Την ιστορία αυτή τη θυμήθηκα ακούγοντας την παρακάτω ιστορία στην τελευταία εκπομπή του «Ταξίδια στον πολιτισμό» από το κινέζικο κανάλι CCTV-4.

«Κάποτε μια εταιρία ήθελε να προσλάβει έναν υπάλληλο που να μπορεί να στέλνει σήματα μορς. Όπως στο έργο, «Ήχος του ανέμου», το οποίο όλοι γνωρίζουν. Ήταν μια πολύ μεγάλη εταιρεία. Πολλοί έκαναν αίτηση για τη δουλειά. Τους υποψήφιους τους έβαλαν  σε ένα πολύ μεγάλο θορυβώδες γραφείο και τους είπαν να καθίσουν ακουμπώντας στον τοίχο. Στο άλλο άκρο του μεγάλου θορυβώδους γραφείου ήταν μια μικρή πόρτα. Ο υπεύθυνος τους είπε: -Παρακαλώ, καθίστε και περιμένετε. Σε λίγο θα σας φωνάξουμε για τη συνέντευξη πίσω από τη μικρή πόρτα. Διέσχισε το μεγάλο γραφείο, μπήκε από τη μικρή πόρτα και την έκλεισε πίσω του. Οι υποψήφιοι περίμεναν, αλλά κανείς δεν τους φώναζε. Καθώς ήταν μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών, δεν ακουγόταν τίποτα παρά ο ήχος πάνω από δέκα ειδών ραδιοκυμάτων. Ήταν μεγάλος ο θόρυβος. Ραδιοκύματα πήγαιναν μπροστά πίσω, σαν ρολόγια που έκαναν τικ τακ στον αέρα. Βαρέθηκαν που κάθονταν έτσι για μισή ώρα και άρχισαν να μουρμουρίζουν. Ένας νεαρός μόλις πριν λίγο είχε δει την αγγελία και ήλθε βιαστικά. Έπρεπε να σταθεί όρθιος καθώς δεν υπήρχε άδεια θέση. Περίμενε λίγο και κατόπιν τον είδαν να διασχίζει το μεγάλο γραφείο, να πηγαίνει να ανοίγει την πόρτα και να μπαίνει μέσα. Όλοι τον κοίταζαν σαστισμένοι. Μετά από λίγο ο υπεύθυνος βγήκε έξω ακολουθούμενος από τον νεαρό και είπε: -Ζητώ συγνώμη από όλους, μπορείτε να πηγαίνετε. Ο νεαρός αυτός έχει προσληφθεί. Όλοι έδειχναν παραξενεμένοι. –Γιατί αυτός; Εμείς ήλθαμε πιο πρώτα απ’ αυτόν. Μας είπατε να περιμένουμε εδώ και περιμέναμε. Γιατί αυτός μπήκε μέσα; Τότε ο υπεύθυνος τους είπε ένα μυστικό. –Ενόσω  περιμένατε εδώ, μπορούσατε να ακούσετε πάνω από δέκα είδη ραδιοκύματα, πολύ θορυβώδη, έτσι δεν είναι; Ακούστε προσεκτικά. Υπήρχε ένας κώδικας μορς. Αυτός ο κώδικας μετάδιδε μια απλή πρόταση, ξανά και ξανά: -Αν μπορέσετε να το αποκρυπτογραφήσετε, παρακαλώ περάστε από τη μικρή πόρτα. Μεταδιδόταν συνεχώς, κανείς δεν ήλθε ενώ είχαν περάσει δέκα λεπτά, είκοσι λεπτά, τριάντα λεπτά. Στη συνέχεια αυτό το αγόρι έσπρωξε την πόρτα, μπήκε μέσα και είπε -το αποκρυπτογράφησα». 

 

12-11-2015

 

 

Μαθαίνοντας κινέζικα

 

Αν είστε κινέζος και η φιλενάδα σας, καθώς καθόσαστε σιωπηλοί σε ένα παγκάκι, σας πει ξαφνικά ότι είναι yùn, θα τρομάξετε. Όμως πριν σας πιάσει πανικός αυτή θα συμπληρώσει: wo tou teng, έχω πονοκέφαλο. Θα αναστενάξετε με ανακούφιση. Τελικά δεν είναι έγκυος, είναι ζαλισμένη. Το αν μια γυναίκα είναι (ζαλισμένη) ή (έγκυος), που και τα δυο προφέρονται yùn, εξαρτάται από τα συμφραζόμενα.

23-10-2015

 

Doleo, ergo sum

 

Ξάφνου αναρωτήθηκα: ούρλιαξε ποτέ ο Ντεκάρτ από πονόδοντο; Τον τσίμπησε ποτέ σφήκα ή μέλισσα; Του έβαλαν ποτέ καθετήρα; Μάλλον όχι, γιατί αλλιώς θα έλεγε doleo, ergo sum, πονώ, άρα υπάρχω.

23-10-2015

 

Νασρεντίν Χότζας

 

Κάθετε ο Χότζας στο καφενείο και καπνίζει τον ναργιλέ του. Μαζί του είναι και ο φίλος του ο Φιντέλ. Κουβανός αυτός, καπνίζει πούρο. Ξαφνικά τον πλησιάζουν δυο φίλοι του και του ζητάνε να κρίνει ποιος έχει δίκιο. Και οι δυο έχουν σπουδάσει οικονομικά. Ο ένας του εκθέτει τα πλεονεκτήματα του Ναι στο επερχόμενο δημοψήφισμα, την ανάγκη να μείνουμε στην Ευρώπη κ.λπ. κ.λπ. Κάποια στιγμή τέλειωσε τον μακροσκελή λόγο του και ο Χότζας, αφού σκέφτηκε λιγάκι, του λέει: «Δίκιο έχεις». Μετά παίρνει το λόγο ο άλλος. Αρχίζει και αυτός να επιχειρηματολογεί με ένα μακρύ λόγο για την ανάγκη να αποδεσμευτούμε από τους ευρωπαίους, να γυρίσουμε στη δραχμή, κ.λπ. κ.λπ. Αφού μένει και πάλι για λίγο σκεφτικός ο Χότζας του λέει «Δίκιο έχεις». «Μα για στάσου», παρεμβαίνει έκπληκτος ο Φιντέλ, πώς γίνεται να έχουν και οι δυο δίκιο;». Σκέφτεται πάλι για λίγο ο Χότζας και λέει: «Κι εσύ δίκιο έχεις».

Τελικά ποιος έχει δίκιο;

Συνήθως σε τέτοιου είδους ζητήματα αποφαίνεται η ιστορία. Δηλαδή πάντα κατόπιν εορτής.

15-7-2015

 

 

Εκεί ’ρθε το χρυσότερο απ’ τα ονείρατά μου

 

Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν διαβάζω ένα όνειρο μέσα σε ένα μυθιστόρημα αφαιρούμαι χωρίς να το θέλω. Ίσως διότι πρόκειται για ψευτιά μέσα στην ψευτιά («Να διαβάζεις τα μαθήματά σου και όχι αυτές τις ψευτιές» μου έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, εννοώντας με το «ψευτιές» τα μυθιστορήματα.

Ε, λοιπόν χθες βράδυ είδα ένα όνειρο. Πραγματικό όνειρο, δεν είναι ψευτιά.

Ήμουν καλεσμένος σε τραπέζι στους καλούς και αγαπητούς μου φίλους Νίκο και Λίτσα. Φτάνω καθυστερημένος. Οι άλλοι μόλις έχουν καθίσει στο τραπέζι αλλά δεν έχουν ξεκινήσει να τρώνε, με περιμένουν. Κάνω το σταυρό μου λέγοντας: Εις το όνομα του Μαρξ, του Έγκελς, του Λένιν, κάνε να βγει καλό το δημοψήφισμα. Εις το όνομα της Αγίας Τριάδας Μαρξ, Έγκελς, Λένιν, κάνε να βγει καλό το δημοψήφισμα (παρεμπιπτόντως ο γαμπρός τους εργάζεται στον Περισσό).

Μου αρέσει το χιούμορ, οι φίλοι μου με ξέρουν ως αθεράπευτο ανεκδοτά (το έχω πληρώσει αυτό, να μην ξαναπώ την ιστορία), και τα κείμενά μου τα διανθίζω με χιούμορ, όσο μπορώ. Όμως να κάνω χιούμορ στο όνειρό μου δεν μου έχει ξανατύχει.

Σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου στο facebook για τις «Ουρές στα ΑΤΜ» μια φίλη μου αφήνει το σχόλιο «υλικό για διήγημα». Εγώ απαντάω: «Μα είναι μικρό διήγημα, σαν μπονζάι. Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ με περισσότερες λέξεις, θα έχανε».

Ίσως να έκανε την ίδια σκέψη αν διάβαζε αυτή την ανάρτηση.

Και όμως, έκανα ένα διήγημα από ένα όνειρό μου, το «Όνειρο εαρινής νυκτός», ένα από τα πέντε της συλλογής «Το Φραγκιό».

Δεν έχω καμιά εμμονή με τα όνειρα, κι ας είναι ο Φρόιντ ένας απ’ αυτούς που χάραξαν τη σκέψη μου. Ελάχιστα πράγματα ξέρω γι’ αυτά, από προσωπική παρατήρηση. Για παράδειγμα, αν φάω πολύ το βράδυ (ταβέρνα κ.λπ.) ξέρω ότι θα δω εφιάλτη.

Ο εφιάλτης αυτός έχει «αξία επιβίωσης» όπως λένε οι βιολόγοι. Ένα βαρύ στομάχι μπορεί να σε στείλει στον αγύριστο όταν κοιμάσαι. Με τον εφιάλτη ξυπνάς.

Όχι, δεν ήλθε το χρυσότερο από τα ονείρατά μου, απλά μου ήλθε στο μυαλό ο στίχος αυτός του Σολωμού και είπα να τον βάλω σαν τίτλο.

Ποιο είναι αυτό;

Ντρέπομαι να σας πω.

Κρίμα να μην μπορούμε να βλέπουμε τα όνειρα που θέλουμε.

Καθώς ξύπνησα και σκεφτόμουνα το όνειρο, μου ήλθε στο μυαλό ένα άλλο όνειρο που είχα δει πριν απ’ αυτό. Μου έκανε λέει ο Βαρουφάκης δώρο ένα κέηκ, σαν πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιττα. Φαντάζομαι σαν δώρο για τις βιβλιοκριτικές που έγραψα για τα δυο βιβλία του, το «Τι θα έλεγα στην κόρη μου για την οικονομία» και «Πολιτική οικονομία. Η οικονομική θεωρία στο φως της κριτικής».

Παρόλο που δεν είμαι φαν της «Ερμηνευτικής των ονείρων» σκέφτηκα μήπως μπορώ να το ερμηνεύσω.

Ίσως να είναι προφητικό όνειρο.

Ίσως να σημαίνει ότι με τον Βαρουφάκη θα φάει ψωμί ο λαός.

Ή μήπως είναι μια μεταφορά για το παντεσπάνι της Μαρίας Αντουανέτας;

Δεν θέλω σχόλια, γιατί τα ξέρω προκαταβολικά. Εσείς που θα ψηφίσετε «όχι» στο δημοψήφισμα θα δώσετε την πρώτη ερμηνεία, ότι θα φάει ψωμί ο λαός. Εσείς που θα ψηφίσετε «ναι» θα δώσετε τη δεύτερη. Όταν ρώτησε η Μαρία Αντουανέτα γιατί διαδηλώνει ο κόσμος έξω από το ανάκτορο της απάντησαν «Γιατί δεν έχει ψωμί να φάει». Και αυτή αφελέστατα: «Και γιατί δεν τρώει παντεσπάνι;».

Τόσο μακριά είναι οι από πάνω για τα βάσανα των από κάτω.

Μη με ρωτήσετε τι θα κάνω την Κυριακή, δεν θα σας απαντήσω. Πάντως χθες με μια καλή παρέα που ήμουνα σε ένα καφενείο, και έπαιξα και λύρα και τραγουδήσαμε, όταν χωρίσαμε ευχήθηκα «μακάρι η απόφαση που θα πάρει ο ελληνικός λαός, η όποια απόφαση, να είναι για το καλύτερο της χώρας».

Δεν είχα καθόλου σκοπό να γράψω για το δημοψήφισμα, ενώ το facebook έχει πλημμυρίσει από σχετικές αναρτήσεις.

Είδατε όμως πώς τα φέρνει ο διάολος;

2-7-2015

 

 

Horror vacui στην κρητική μουσική

 

Τέλη της δεκαετίας του ’70 άκουσα τον «Γαλιανό» από τον συγχωρεμένο τον Λεωνίδα Κλάδο και με ενθουσίασε. Όταν το 1980 ξεκίνησα να μαθαίνω λύρα προσπάθησα να τον μάθω. Έπαιξα τα αρχικά μέτρα, όμως τα πράγματα ήταν δύσκολα για έναν αρχάριο, έτσι εγκατέλειψα την προσπάθεια. Τώρα που συνδέω τα γυρίσματα του μαλεβιζιώτη που ήξερα, και που δεν τον έπαιζα ποτέ ολόκληρο αλλά αποσπασματικά γιατί έπρεπε να μελετήσω κάποια γυρίσματα που τα συνέδεαν και που δεν είχα τη διάθεση να αφιερώσω τον απαραίτητο χρόνο για να το κάνω, σκέφτηκα να συνεχίσω με τον «Γαλιανό». Ψάχνω τις εκτελέσεις στο youtube με τον Κλάδο, και αυτό που ακούω δεν είναι ακριβώς αυτό που θυμόμουνα. Υπήρχαν πιο πολλές νότες, και έβγαζαν ένα ελαφρά διαφορετικό άκουσμα.

Ο φίλτατος Γιώργης Λαμπράκης της Ηχώ FM στην Ιεράπετρα μας καλεί κάθε καλοκαίρι, εμένα, τον Χριστόφορο τον Χαραλαμπάκη και τον Μανόλη τον Πρατικάκη για μια συζήτηση πάνω στα πολιτιστικά του τόπου μας, αλλά και γενικότερα. Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχε την ιδέα να με ρωτήσει αν είχα φέρει μαζί μου τη λύρα για να την κρατώ στην εκπομπή και να παίξω. Είχα χρόνια να την κουβαλήσω στην Κρήτη. Μέχρι τότε, όταν με έπιανε η διάθεση, έπαιζα με μια άλλη λύρα που έχω μόνιμα εκεί, δώρο του συγχωρεμένου του φίλου μου του Μιχάλη του Βαβουράκη. Όμως εκείνο το καλοκαίρι την είχα φέρει μαζί μου.

Προσπάθησα να αρνηθώ.

-Χωρίς συνοδεία λαούτου δεν λέει τίποτα η λύρα.

-Θα σου βρω και λαούτο.

Με τον ξάδελφο και συνονόματό του λαουτιέρη Γιώργη Λαμπράκη (που το κύριο όργανο που παίζει είναι λύρα αλλά θα έφερνε το λαούτο του για την περίσταση, και που του είχα πάρει συνέντευξη πριν χρόνια για τα Κρητικά Επίκαιρα) συζητήσαμε το θέμα και συμφώνησε. Ναι, πολλοί λυράρηδές μας ενδιαφέρονται περισσότερο για το δεξιοτεχνικό παίξιμο παρά για το ποιοτικό. Και η δεξιοτεχνία αναδεικνύεται με τις φιοριτούρες, με το παραγέμισμα με νότες.

Τη σκέψη για αυτά τα γεμίσματα την έκανα ακούγοντας τον «Πευκιανό» του συγχωρεμένου του Πεδουλαύτη. Εσωτερικό παίξιμο, χωρίς πολλές νότες στα γυρίσματα, με ενθουσίασε και τον έμαθα.

Ο Πεδουλαύτης (κατά κόσμο Γιώργης Λαποκωνσταντάκης) ξέφυγε από τον πειρασμό της δεξιοτεχνίας, ίσως γιατί είχε χρόνια να παίξει, όχι βέβαια για τους ίδιους λόγους που σταμάτησε ο ιρανός Haj Ghorban Soleimani. Του ξαναήλθε το κέφι στο σύλλογο http://hdermi.blogspot.gr/2015/07/horror-vacui.htmlΓεραπετριτών, εκείνες τις Τρίτες στη Ναυαρίνου, όπου τον ενθαρρύναμε να φέρνει το βιολί του να μας παίζει. Μετά από κάποια χρόνια έβγαλε το cd, όπου και ο «Πευκιανός».

Έχω τώρα το κέφι, αλλά άραγε θα κρατήσει ώστε να καταπιαστώ με τον «Γαλιανό» μόλις μου περάσει η όρεξη να παίζω κάθε μέρα τον Μαλεβιζιώτη;

Δεν ξέρω. Πάντως έχω τα «εργαλεία», τις νότες και τη μουσική που κατέγραψα στο κασετόφωνό μου (την έχω κάνει mp3), από τον δάσκαλό μου τότε, τον Αλέξανδρο τον Παπαδάκη. Ήταν γύρω στο 2002, στο Σύλλογο Κρητών Γαλατσίου.

Μπορεί και να κάνω λάθος για το horror vacui, τον «τρόμο του κενού» στην κρητική μουσική. Πάντως ο Γιώργης ο Λαμπράκης είχε την ίδια γνώμη με μένα. 

1-7-2015

 

Ουρές στα ΑΤΜ

 

Μετά την ανακοίνωση για το δημοψήφισμα, να πούμε ναι ή όχι στις προτάσεις της τρόικας, γέμισαν ουρές τα ΑΤΜ.

Μου φάνηκε τόσο αστείο το θέαμα. Είπα να βγάλω το κινητό μου και να φωτογραφήσω μια τέτοια ουρά αλλά δεν με άφησε ο γιος μου.

Πριν λίγο αποτέλεσα κι εγώ μέρος του αστείου θεάματος. Στήθηκα κι εγώ στην ουρά για να πάρω ένα μέρος από τη σύνταξή μου και να κάνω μια μεταφορά για πληρωμή λογαριασμών.

Όχι, το αστείο του θεάματος δεν σταματάει εκεί. Είναι ότι την ιδέα που είχα εγώ χθες την είχε και κάποια κοπέλα σήμερα. Στήθηκε σε μιαν άκρη και μας πήρε φωτογραφία.

Θα την ανεβάσει στο facebook? Αν είναι φίλη μου υπάρχει μια πιθανότητα να με δω. Πήρα πόζα εξάλλου.

Θα έφταναν τα χρήματα; Η μπροστινή μου είπε ότι είχαν τελειώσει λίγο πριν έλθει η σειρά της σε ένα άλλο ΑΤΜ.

-Ε, δεν πειράζει, λέει μια μαμά που ήταν πίσω μου στο κοριτσάκι της. Αν δεν προλάβουμε θα σπάσουμε τον κουμπαρά σου.

Αυτό άρχισε να ουρλιάζει κλαίγοντας. –Μην τολμήσετε και αγγίξετε τον κουμπαρά μου, αλίμονό σας.

Καθώς ήταν πίσω μου κι εγώ πήρα λεφτά, μάλλον γλίτωσε ο κουμπαράς. 

28-6-2015

 

Αφιέρωμα στον Μάρκες

 

Μόλις γύρισα από την πρώτη εκδήλωση του LEA (Literatura En Atenas, σειρά εκδηλώσεων αφιερωμένη στην ισπανόφωνη και πορτογαλόφωνη λογοτεχνία με βασικό οργανωτή το Ινστιτούτο Θερβάντες) αφιερωμένη στον Gabriel Garcia Marquez. Ομιλητές δυο συμπατριώτες του και ο δικός μας Τάκης Θεοδωρόπουλος. Ακούστηκαν πολλά ενδιαφέροντα. Εγώ θα ήθελα να καταθέσω εδώ τη δική μου επαφή με τον Μάρκες.

Το «Εκατό χρόνια μοναξιάς» μου το δάνεισε να τα διαβάσω ο σύντροφος ο Θανάσης ο Βένος, τέλος της δεκαετίας του ’70. Με μάγεψε, και ξέρετε καλά πως δεν είμαι ο μόνος. Αν και αυτοδίδακτος μέχρι τότε στα ισπανικά (αργότερα έκανα ιδιαίτερα μαθήματα, πήρα και το intermedio) αποφάσισα να το διαβάσω στο πρωτότυπο. Ενθουσιάστηκα για δεύτερη φορά. Ήταν το καλοκαίρι του 1982. Το φθινόπωρο διορίστηκα στην Κάσο. Πριν φύγω πέρασα από τη Φωλιά του Βιβλίου και παράγγειλα να μου φέρουν ό,τι βιβλίο υπήρχε του Μάρκες στα ισπανικά. Κατέγραψαν την παραγγελία. Το Πάσχα που ανέβηκα Αθήνα πέρασα να την πάρω.

Αμ δε.

-Δυστυχώς τα εξαφάνισαν όλα, όσο κι αν προσπάθησα δεν μπόρεσα να τα κρατήσω, μου λέει ο αρμόδιος πωλητής.

Βλέπετε, στο μεταξύ είχε πάρει το νόμπελ.

 

15-6-2015

 

Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι

 

Περιμένοντας να έλθει η ώρα του ραντεβού μου στον ΕΟΠΥ περίμενα σε ένα παγκάκι στην πλατεία Βικτωρίας.

Το άντρο των λαθρομεταναστών.

Δυο αστυνομικοί του ΔΙΑΣ ήταν με τις μηχανές τους κάτω από μια μουριά. Ξαφνικά ένας απ’ αυτούς πλησιάζει δυο πιτσιρίκια που έπαιζαν δίπλα. Οι μανάδες τους, μαντηλοδεμένες, κάθονταν σε ένα πεζούλι. Τους έδωσε από ένα σακουλάκι. Μέσα πρέπει να είχε τοστ. Τα μικράκια δεν μπορούσαν να τα φάνε, και οι μανάδες τους τα έκαναν κομματάκια και τους τα έβαζαν στο στόμα.

Υπό τους ήχους του κονσέρτου για βιολεντσέλο και ορχήστρα του Ντβόρζακ, που άκουγα στο κινητό μου.

Εγώ έχω πάψει εδώ και χρόνια να γενικεύω.

Δεν είναι όλες οι γερμανίδες Μέρκελ.

Ούτε όλοι οι γερμανοί Σόιμπλε.

 

3-6-2015

 

Άκης και Βίκη

 

Εγώ: Ξέρεις γιατί βρίσκονται στη φυλακή ο Άκης και στο Δρομοκαΐτιο η Βίκη;

Facebook: Για λαμογιές ο Άκης, για συνεργασία η Βίκη.

Εγώ: Λάθος.

Facebook: Γιατί λοιπόν;

Εγώ: Γιατί τους καταράστηκε η πρώην. Δεν είναι οι μόνοι που έκαναν λαμογιές αλλά βρίσκονται έξω.

Facebook: Πόσο σίγουρος είσαι;

Εγώ: Κατά 1%.

(Σαν συνέχεια μιας προηγούμενης ανάρτησης με τίτλο «Εις μνήμην Κατερίνας Τριμπόνια»).

 

Εις μνήμην Κατερίνας Τριμπόνια

 

  Σήμερα ήταν το μνημόσυνο της Κατερίνας Τριμπόνια, που χάθηκε τόσο ξαφνικά πριν 40 μέρες. Της Κατερίνας, που έκανε φροντιστήριο στο γιο μου για τις πανελλαδικές και ήθελε να τον παρατήσει γιατί δεν διάβαζε (μεταπείσθηκε από τον Σοφοκλή), και που μόνο με την παράδοσή της ο γιος μου έγραψε φυσική κατεύθυνσης κάπου 15, 5.

Το μνημόσυνο τελέσθηκε στο ναό της Ευαγγελιστρίας στο Ίλιον. Ξαφνικά, πάνω από τα κεφάλια μας άρχισε να πετάει το Άγιο Πνεύμα. Έκανε ένα κύκλο και χάθηκε.

Ξέρω, θα μου πείτε, δεν ήταν το Άγιο Πνεύμα, ήταν ένα περιστέρι που μπήκε στην εκκλησία.

Το πιο πιθανό. Όμως μετά από τη μελέτη μου της παραψυχολογίας (Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα, Θυμάρι 1981 και 1991) κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν μπορώ να έχω πια απόλυτες βεβαιότητες. Εκεί που οι άλλοι λένε «είμαι απολύτως πεπεισμένος», εγώ λέω είμαι κατά 99% πεπεισμένος.

Ναι, κατά 99% ήταν περιστέρι. Αφήνω ανοικτή την πιθανότητα του 1%.

Τώρα σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι μια υποσυνείδητη πονηριά. Αφήνω έτσι ανοιχτή την πόρτα στο μύθο (Η αναγκαιότητα του μύθου, Θυμάρι 1987).

4-4-2015

 

 

Κατάργηση του πεντάευρου στα νοσοκομεία

 

Καταργήθηκε επί τέλους το πεντάευρο στα νοσοκομεία. Ήξερα ότι ήταν μια φορολογία των φτωχών -ποιος πλούσιος κάθεται στις ουρές στα νοσοκομεία- όμως σήμερα έμαθα μια άλλη παράμετρο από την χειρουργό που μου έκανε μια μικρή χειρουργική επέμβαση. Μου αφαίρεσε μια κύστη και μου κάνει τις αλλαγές. Ας μην αναφέρω το όνομά της, την ευχαριστώ και από αυτές τις γραμμές (Εδώ να το γράψω, Ειρήνη Τσακιρίδου). Μου είπε λοιπόν ότι πολλά άτομα που δεν είχαν να πληρώσουν το πεντάευρο, ή που το ήθελαν για να αγοράσουν ψωμί να φάνε, πήγαιναν στα επείγοντα όπου δεν υπήρχε πεντάευρο με αποτέλεσμα να τσακώνονται με τους γιατρούς για το κατά πόσο ήταν επείγουσα ή όχι η περίπτωσή τους. Ας αφήσουμε και το άλλο, μια φορά περίμενα στην ουρά μισή ώρα μέχρι να έλθει η σειρά μου να πληρώσω το πεντάευρο. Μη βιαστείτε να θάψετε τον Σύριζα λοιπόν. Νοιάζεται για τις "παράπλευρες απώλειες" για τις οποίες μιλάει ο Μπάουμαν.

 

Κωστής Παπαγιώργης

 

Έχοντας στόφα δοκιμιογράφου είναι φυσικό να εκτιμώ αφάνταστα τον Κωστή Παπαγιώργη ο οποίος πέθανε πέρυσι, στις 21 Μαρτίου 2014. Έκανα πριν έξι χρόνια μια ανάρτηση για τη μελέτη του για τον Ντοστογιέφσκι. Όταν είδα σε κάποιον τοίχο στο facebook ένα βίντεο από «Μια βραδιά μνήμης για τον Κωστή Παπαγιώργη» που διοργάνωσαν οι φίλοι του, το κατέβασα από το youtube και κάθισα να το δω τώρα. Άκουσα το παρακάτω από κάποιον ομιλητή. «Ξέρετε, ο Κωστής, όσο κι αν αρνιόταν την ποίηση…».

Μετά από αυτό μπορώ να γράψω και δημόσια αυτό που έχω δηλώσει πολλές φορές στους φίλους μου: Δεν αγαπώ την ποίηση. Μου αρέσουν οι προτάσεις με τα σαφή νοήματα, και δεν μου αρέσει να πονοκεφαλιάζω λύνοντας στίχους-γρίφους. Υπάρχουν κορυφαίοι έλληνες ποιητές που δεν τους έχω διαβάσει και δεν σκοπεύω να τους διαβάσω. Επειδή η ποίηση είναι πιο γκλαμουράτη ήταν φυσικό να επηρεαστώ νέος και να διαβάζω ποίηση. Έγραψα μάλιστα και κάποια λίγα ποιήματα. Σαν πρωτοδιορισμένος έγραψα για τέσσερις κορυφαίους ποιητές μας, τον Κάλβο, τον Σολωμό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Έχω διαβάσει όλο τον Σεφέρη, όλο τον Ελύτη και αρκετό Ρίτσο. Όμως τώρα πια όχι. Βέβαια διαβάζω ποιήματα φίλων και γράφω γι’ αυτά, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου επαρκή κριτικό της ποίησης. Μπορώ να πετάω κάποια εξυπνακίστικα σχόλια από τη γενικότερη μόρφωσή μου και να φαίνεται η βιβλιοκριτική μου όχι κακή, χωρίς να είναι βέβαια και σπουδαία, όμως μέχρι εκεί.

Τελικά ίσως τα πνεύματα των δοκιμιογράφων συναντώνται.

Παρακάτω στο βίντεο ακούω: Μιχάλης Γκανάς: -Γίναμε φίλοι με τον Κωστή, παρότι έγραφα ποιήματα.... Παρότι.

2-4-2015

 

 

 

Βλέποντας το Wild man blues, ντοκιμαντέρ για τον Woody Allen. 3 Αναρτήσεις

1η Ναι και άλλος που κάνει φιγούρα σαν μουσικός, δεν είμαι μόνο εγώ. Βέβαια αυτός είναι πολύ καλύτερος από μένα, αφού περιοδεύει με μια ομάδα μουσικων τζαζ στην Ευρώπη, παίζοντας κάτι σαν κλαρίνο. Αφού (ξανα)είδα όλες τις ταινίες του Woody Allen, βλέπω τώρα το ντοκιμαντέρ "Wild man blues". Σ’ αυτή την ανάρτηση έκανα το παρακάτω σχόλιο: Μου άρεσε αυτό που άκουσα τη γυναίκα του, την κινέζα Soon Yi να του λέει. Ο κόσμος δεν ήλθε να σε ακούσει σαν μουσικό, αλλά σαν σκηνοθέτη. Όσοι με άκουσαν σαν λυράρη είναι από περιέργεια, να ακούσουν τον συγγραφέα να παίζει λύρα.

2η. Συχνά τις ταινίες τις βλέπω κομματιαστά, είτε γιατί νυστάζω είτε γιατί κάτι προκύπτει. Το Wild man blues, το ντοκιμαντέρ για τον Woody Allen, το συνέχισα απόψε από το 21ο λεπτό. Και βλέπω πάλι μια σύμπτωση, που δεν είναι ακριβώς σύμπτωση, και γι’ αυτό κάνω δεύτερη ανάρτηση (η πρώτη βρίσκεται πιο κάτω στον τοίχο μου).

Αντιγράφω από μια ανάρτηση στο blog μου για την ταινία του Holliwood ending (2002).

  «Ο Woody Allen, όπως είπαμε φοβερά επινοητικός σεναριακά, βάζει έναν σκηνοθέτη που υποφέρει από υστερική τύφλωση να σκηνοθετεί τυφλός μια ταινία. Κοινό και κριτικοί τη θεωρούν σκουπίδι, όμως στο Παρίσι την αποθεώνουν.

  Και θυμήθηκα ότι είχα δει μια καταπληκτική ταινία, που δυστυχώς δεν έχω την υπομονή να ψάξω να δω ποια ήταν. Αμερικάνικη (ναι, γυρίζουν και οι αμερικάνοι καλές ταινίες αλλά είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα. Εγώ έπεσα τυχαία πάνω της). Με έκπληξη διάβασα, δεν θυμάμαι πού, πιθανόν στη βικιπαίδεια που είναι πάντα η πρώτη μου επιλογή, ότι η ταινία αυτή είχε πολύ κακή υποδοχή στην Αμερική, τόσο από το κοινό όσο και από τους κριτικούς, ενώ αντίθετα είχε πολύ καλή υποδοχή στη Γαλλία, και από το κοινό και από τους κριτικούς».

  Την ταινία τη βρήκα και συμπλήρωσα την ανάρτηση, ήταν η «Conversations with other women» (2005) του Hans Canosa.

  Κάπου στο 40ο λεπτό ακούω τον Woody Allen να λέει ότι οι ταινίες του έχουν μεγαλύτερη απήχηση στην Ευρώπη από ό,τι στην Αμερική.

  Το δικό μου σχόλιο: Δεν μου προκαλεί καθόλου έκπληξη.

16-3-2015

 

 

 

Μου έχει κολλήσει στο μυαλό, δυο μέρες τώρα, το τραγούδι του συγχωρεμένου του Λεωνίδα Κλάδου, «Αν έχει ο Άδης ομορφιές».

 

Αν έχει ο Άδης ομορφιές κι αγάπες για να κάνω

Δεν μ’ ένοιαζε λόγω τιμής και τώρα να πεθάνω

 

Ούτε κι εμένα, σκέφτομαι, έχει δεν έχει ομορφιές κι αγάπες, μόνο να είναι μια κι όξω, όπως με τον συγχωρεμένο το Γιάννη το Σιδερή.

Μα πάλι σκέφτομαι το γιο μου.

Πολύ θα ήθελα αυτό το τραγούδι να το βγάλω στη λύρα. Όμως η λύρα, όπως έγραψα σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου, είναι η τέταρτη επιλογή, μετά το διάβασμα, το γράψιμο και τις ταινίες· για να μην πω πέμπτη, μετά και το περπάτημα που μου έχει επιβάλει ο γιατρός. Ίσως το καλοκαίρι στην Κρήτη, όπως έκανα με τον «Πευκιανό».

Ο Ορφέας πήγε στον Άδη για να βρει την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Και ο προ κρητοαναγεννησιακός ποιητής Ιωάννης Πικατόρος γράφει «Ρίμα παρηγορητική εις τον πικρόν και ακόρεστον Άδην»· ο οποίος Άδης βρίσκεται κάτω από τη γη, γι’ αυτό λέγεται και  Κάτω κόσμος.

Λέγεται και Άλλος κόσμος και είναι αδιαφοροποίητος. Όχι παράδεισος στον ουρανό και κόλαση κάτω από τη γη.

Παράδεισος, που ακόμη δεν έχω καλοκαταλάβει την ευτυχία που μας περιμένει σ’ αυτόν. Μάλλον είναι η απουσία των βασανιστηρίων της κόλασης. Για τον μουσουλμανικό παράδεισο ξέρω: είναι οι 72 παρθένες.

Εδώ που τα λέμε, πολύ λίγες για μια αιωνιότητα.

Όχι όμως για μια μέρα.

(20-2-2015)

 

Βλέπω την ταινία του Woody Allen «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» και σταματάω για να αντιγράψω τον παρακάτω διάλογο ανάμεσα στον Gil, τον ήρωα της ταινίας, και στον Hemingway. Ο Gil ζητάει από τον Hemingway μια πολύ μεγάλη χάρη, να διαβάσει το μυθιστόρημά του και να του πει τη γνώμη του. Ο Hemingway απαντάει

-Η γνώμη μου είναι ότι το μισώ.

-Μα δεν το διαβάσατε ακόμη.

-Αν είναι κακό θα το μισήσω γιατί μισώ την κακή γραφή. Αν είναι καλό θα το ζηλέψω και θα το μισήσω πιο πολύ. Μη ζητάς τη γνώμη άλλου συγγραφέα… οι συγγραφείς είναι ανταγωνιστικοί.

Όταν έγραψα το βιβλίο μου «Το μυστικό των εξωγήινων» το καλοκαίρι του 1990 το έδωσα σε πέντε φίλους να το διαβάσουν. Οι τρεις ήσαν συγγραφείς (δεν θα αναφέρω τα ονόματά τους). Δεν τους άρεσε. Οι δυο δεν ήσαν. Τους άρεσε. 14 χρόνια αργότερα αναρτήθηκε στο forum του Λέξημα. Στη διάρκεια μιας αναβάθμισης έμειναν για λίγο ανοικτά τα σχόλια. Μια αναγνώστρια μου σύστησε να βρω ατζέντη και να το μεταφράσω στα αγγλικά. Προφανώς της άρεσε.

Τώρα που έχει εκδοθεί έχω ακούσει θετικά σχόλια από κάποιους φίλους. Αρνητικά όχι, φαντάζομαι για ευνόητους λόγους. Το σίγουρο είναι ότι πολλοί πωλητές σε βιβλιοπωλεία αρνούνται να το δεχτούν, όπως μου λέει ο εκδότης μου. Ποιος αγοράζει σήμερα επιστημονική φαντασία; Ακόμη και η Πολιτεία το δέχτηκε μόνο αφού τους είπε ότι είναι του ίδιου συγγραφέα που έχει γράψει το «Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας».

Ναι, μου αρέσει πολύ η ιδέα ότι οι τρεις αυτοί συγγραφείς ζήλεψαν. Κρίμα να μην είχε γυρίσει τότε την ταινία του ο Γούντι Άλεν, θα είχα ανακουφιστεί. Όμως μπορεί όντως να μην τους άρεσε γιατί δεν είναι καλό. Εσείς τι λέτε;

(A little promotion δε βλάφτει).

(19-2-2015)

 

Αγαπητές μου φίλες, αγαπητοί μου φίλοι,

Μαζί με τις ευχές μου για ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ σας στέλνω και το καινούριο μου βιβλίο. Για πρώτη φορά, στο 13ο βιβλίο μου, συμμετείχα στα έξοδα της έκδοσης με την συμφωνία να πάρω μεν ελάχιστα αντίτυπα για προσωπική χρήση αλλά το pdf να είναι δικό μου, ώστε αφενός να μπορώ να το διαθέτω σε όλους τους φίλους μου και αφετέρου, ακόμη και όταν εξαντληθεί η έκδοση, να υπάρχει πάντα διαθέσιμη η ηλεκτρονική μορφή την οποία κάποια στιγμή θα αναρτήσω στο scribd. Αυτό σκοπεύω να κάνω για όσα (και αν) βιβλία εκδώσω μελλοντικά.

Θέλω να ΤΟΝΙΣΩ κάτι που το λέω πάντα στους φίλους μου στους οποίους δίνω ένα βιβλίο: να μη νοιώσουν υποχρεωμένοι να το διαβάσουν. Για μένα το χειρότερο δώρο είναι ένα βιβλίο, γιατί μπορεί να με ενδιαφέρει ελάχιστα ή καθόλου, ενώ έχω ένα σωρό αδιάβαστα που θέλω κάποια στιγμή να τα διαβάσω. Και βέβαια δεν εννοώ τα βιβλία φίλων συγγραφέων, τα οποία είναι πάντα καλοδεχούμενα και πάντα γράφω δυο λογάκια γι’ αυτά.

Και πάλι καλές γιορτές

Μπάμπης

http://bit.ly/13tgCWg

 

Για τα ευφυολογήματα

 

Έχω ξαναγράψει, στα πλαίσια κάποιας βιβλιοκριτικής το πιο πιθανόν, ότι τα ευφυολογήματα περιέχουν ψήγματα αλήθειας, αλλά κυρίως εντυπωσιάζουν. Για παράδειγμα κάθε λογικός φιλόσοφος θα έφριττε με το σωκρατικό «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Αυτό που ήθελε να πει ο Σωκράτης με αυτό το οξύμωρο είναι ότι, αν και τόσο σοφός, αυτά που ξέρει είναι ελάχιστα σε σχέση με αυτά που δεν ξέρει, υπονοώντας βέβαια ότι πολύ θα ήθελε να τα γνωρίσει. Ο πολύς κόσμος βέβαια που ξέρει πολύ λιγότερα από το Σωκράτη δεν έχει καμιά τέτοιου είδους επιθυμία.

Το κίνητρο για την ξεχωριστή αυτή ανάρτηση μου την έδωσε αυτό που διάβασα σήμερα στα «Κρητικά Επίκαιρα» (Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 2014), μια ρήση του Νίκου Καρούζου: «Δεν ταράζουν τους ανθρώπους οι καταστάσεις αλλά οι ερμηνείες που δίνουμε σ’ αυτές».

Κακά τα ψέματα, οι καταστάσεις μας ταράζουν. Σήμερα μας ταράζει η οικονομική κρίση που περνάει η Ελλάδα και όχι η ερμηνεία που δίνουμε σ’ αυτήν. Όμως οι καταστάσεις μπορούν να μας ταράξουν λιγότερο, όχι ερμηνεύοντάς τις, αλλά αναπτύσσοντας μια στωική στάση ζωής. «Κι αυτό θα περάσει», ήταν μια επιγραφή αναρτημένη σε κουρεία και καφενεία πριν δεκαετίες. Οι γονείς μας πέρασαν χειρότερα, κατοχές κ.λπ. και επιβίωσαν, έτσι θα επιβιώσουμε κι εμείς. Κάνοντας ανάλογες σκέψεις, αλλά και προσαρμόζοντας ανάλογα τη ζωή μας (ας μη πάμε αύριο Κυριακή στα μαγαζιά να αδειάσουμε και άλλο το ούτως ή άλλως ισχνό πορτοφόλι μας, ας αξιολογούμε πιο ορθολογικά τις αγορές μας κ.λπ.) αμβλύνουμε το άγχος που μας δημιουργεί η κατάσταση. Εμένα για παράδειγμα, η τρικλοποδιά που μου έβαλε η Γιαννάκου τότε που ήμουν σχολικός σύμβουλος (να μην ξαναγράψω αυτή την ιστορία) με αποτέλεσμα να μειωθεί ο μισθός μου κατά 400 ευρώ λειτούργησε ως εμβόλιο όταν ήλθε η κρίση.

Θέλοντας μια δεύτερη γνώμη για το θυρεοειδή μου, να πάρω φάρμακο ή όχι, πήγα σε έναν γιατρό του ΕΟΠΠΥ εδώ στο Γαλάτσι. Ήταν και αυτός της γνώμης να μην πάρω φάρμακο (και η τρίτη γνώμη που πήρα στο Αλεξάνδρας ήταν η ίδια). -Φρόντισε να χαλαρώσεις, μου λέει, να μην αγχώνεσαι.

Προσπαθώ.

Και πολύ μου αρέσει η ατάκα του φίλου μου του Γιώργη του Μανιαδάκη, που την επαναλαμβάνει συχνά:

Χαλαρά.

Σε χαμηλό υφολογικό επίπεδο.

Σπεύδε βραδέως.

Σε υψηλό υφολογικό επίπεδο.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει.

Σε μέσο υφολογικό επίπεδο

Ρε δε γ…έται.

Σε πολύ χαμηλό υφολογικό επίπεδο.

 

Τελικά το facebook με τα σχόλια δίνει τη δυνατότητα να σκεφτείς παραμέτρους που δεν σκέφτηκες, και να αναπτυχθεί ο διάλογος. Εδώ είναι ένα σχόλιο και η απάντησή μου.

Νίκος Απόμακρος: Δεν λέω ότι ο Καρούζος έχει δίκιο όπως το θέτει, αλλά νομίζω ότι χωρίς ερμηνεία, μόνο τις αντανακλαστικές κινήσεις κάνουμε. Την βλέπω δηλαδή ως άμεση συνέπεια της αντίληψης και η οποία επέρχεται θέλουμε δε θέλουμε.

Εγώ: Σωστά, εγώ αναφέρθηκα μόνο σε τεχνικές αντιμετώπισης. Οι τεχνικές αντιμετώπισης έχουν σε σημαντικό βαθμό να κάνουν όχι μόνο με την ερμηνεία αλλά και με διάφορους άλλους παράγοντες. Εγώ που έχω πάψει πια να είμαι νέος, δηλαδή να θέλω να σώσω τον κόσμο, θα έχω διαφορετική στάση απέναντι στην κρίση σε σχέση με ένα νέο που δίνει την ίδια ερμηνεία με μένα (διαφθορά κ.λπ), και που θα τρέξει να συγκρουστεί με τα ματ. Ένας μουσουλμάνος όμως θα την απέδιδε ίσως απλά στο κισμέτ και θα σταύρωνε τα χέρια. Διαφορετική ερμηνεία.

15-11-14

 

Για την κρίση

 

  Συμφωνώ σε πολλά από το παρακάτω άρθρο του φίλου μου του Μανόλη Πρατικάκη εκτός από το ό,τι η κρίση σήμερα είναι "πρωτίστως" κρίση αξιών. Μπορεί να τα λέει αυτά ο Μανόλης που είναι συνταξιούχος γιατρός, μπορεί να τα λέει η Μαρία Ευθυμίου, με το μισθό του πανεπιστημιακού (είδα μια συνέντευξή της σε βίντεο που μου έστειλε ο Αλέξης Ζήρας και στην οποία έλεγε αρκετά άλλα αξιόλογα πράγματα), και παλιά διάβασα ένα κείμενο του Γιάννη Ξανθούλη, από τους αγαπημένους μου συγγραφείς που τον είχα και στο διδακτορικό μου που έλεγε ανάλογα πράγματα και κυκλοφόρησε ευρύτατα στο διαδίκτυο, για οποίο εξέφρασα τις αντιρρήσεις μου. Είπα χαριτολογώντας μιλώντας για την συνέντευξη της Ευθυμίου σε μια φίλη ότι τελικά είμαι πιο μαρξιστής από ό,τι νόμιζα. Συνειδητοποίησα ότι όλα τα βλέπουμε από μια ταξική σκοπιά. Αν πεις σε εκείνους που ψάχνουν στους κάδους σκουπιδιών δίπλα στα σούπερ μάρκετ να βρουν κάτι να φάνε, ή στους εμπόρους που έβαλαν λουκέτο στα μαγαζιά τους, ή στους άνεργους, ότι η σημερινή κρίση είναι πρωτίστως κρίση αξιών θα γελάσουν. Κι εγώ αν ήμουν πανεπιστημιακός και όχι ένας συνταξιούχος καθηγητής της μέσης εκπαίδευσης, με κουτσουρεμένη τη σύνταξή μου, με κουτσουρεμένο το εφάπαξ μου και με αναμενόμενη επί πλέον περικοπή των επικουρικών ταμείων, δεν θα έγραφα τις παραπάνω γραμμές. Εδώ είναι ο σύνδεσμος
http://bit.ly/1s17wrf

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Thursday, July 03, 2014

 

Μούντιαλ 2014

(Τα παρακάτω αναρτήθηκαν στο facebook, αλλά τα μάζεψα και τα ανάρτησα και στο blog. Φαντάζομαι είναι όλα τα επόμενα που έχουν ημερομηνία 30-6-2014).

  Κάθομαι στο μπαλκόνι και διαβάζω. Το τι θα το μάθετε από την ανάρτηση που θα κάνω. Κατά διαστήματα ακούγονται ιαχές ενθουσιωδών φιλάθλων, και αμέσως μετά υλακές αναστατωμένων σκύλων. Κάποιο γκολ θα έχει μπει, ή παραλίγο να μπει.

30-6-2014

Αμερικάνικες κηδείες

  Αφού έπεσα με τις κότες να κοιμηθώ μια και δεν έκανα σιέστα, ήταν φυσικό να ξυπνήσω μεταμεσονύκτιες ώρες. Έβαλα σταγόνες στο μάτι μου και μετά δεν μπορούσα να ξανακοιμηθώ. Διάβασα για τελευταία φορά την βιβλιοκριτική για το τελευταίο βιβλίο του Ανδρέα Μήτσου και την ανάρτησα. Μετά ξεκίνησα να δω μια υπόλοιπη μισή ταινία, αμερικάνικη, όχι σινεφίλ, από αυτές που βλέπω για να χαλαρώνω, αντί να βλέπω ειδήσεις ή διαφημίσεις (κοίτα να δεις, πρώτη φορά προσέχω ότι οι δυο αυτές λέξεις ριμάρουν). Τώρα παρουσιάζει μια κηδεία. Και για μια ακόμη φορά παρατηρώ πόσο λίγοι άνθρωποι συνοδεύουν τον νεκρό στην τελευταία του κατοικία σ' αυτή τη χώρα. Αντίθετα σε μας στην Ελλάδα... Αύριο θα πάω στην κηδεία της μητέρας της φίλης μου Βικτωρίας Μακρή. Θα είναι πάρα πολύς κόσμος. Όπως ήταν και όταν πέθανε ο πατέρας της, πριν 7 μήνες. Αρκετά ηλικιωμένοι και οι δυο. Ας χαρούν την επανένωσή τους στο παράδεισο.

  Ο νεκρός στην κηδεία στην ταινία είναι ένας 15χρονος μαθητής. Και αναρωτιέμαι: καλά, δεν ήλθαν οι συμμαθητές του; Θυμάμαι την κοσμοπλημμύρα, από μαθητόκοσμο και μη, στην κηδεία του Γιάννη, του μοναχογιού της φίλης μας της Αλέκας, πριν πολλά χρόνια.

30-6-14

 

Αυτοβιογραφίες

 

  Μου αρέσουν οι (αυτό)βιογραφίες. Από αυτές παίρνω μαθήματα ζωής. Τώρα διαβάζω την αυτοβιογραφία του Μπέρτραντ Ράσελ, είδα χθες μια αυτοβιογραφική ταινία με τον  Stephen Hawking («Το χρονικό του χρόνου») και αυτή τη στιγμή βλέπω μια βιογραφική ταινία για τον Νέλσον Μαντέλα. Τα διδάγματα: Να τολμάς να μπαίνεις στη φυλακή για τις πεποιθήσεις σου (Ράσελ). Να αγωνίζεσαι και να μην παραιτείσαι, ακόμη και αν τα προβλήματα της υγείας σου είναι τεράστια (Hawking). Να παλεύεις για την ελευθερία, και η προσωπική σου πίκρα – 27 χρόνια φυλακή – να μη θολώνει τη ματιά σου, ώστε να παίρνεις τις καλύτερες αποφάσεις (Μαντέλα).

30-6-14

 

 

Μπέρτραντ Ράσσελ

 

Διαβάζω την «Αυτοβιογραφία» του Μπέρτραντ Ράσελ, και συνάντησα το παρακάτω ανέκδοτο. Λέει ότι του είχε φτιάξει τη διάθεση για μια βδομάδα, ίσως όμως γιατί ήταν άμεσα εμπλεκόμενος. Εσείς ελπίζω ότι θα χαμογελάσετε. Το βιβλίο δεν νομίζω ότι θα εκδοθεί ποτέ στα ελληνικά, καθώς είναι 763 σελίδες, ένα μεγάλο μέρος των οποίων αποτελείται από επιστολές, τις οποίες βαριέμαι να διαβάσω και τις παραλείπω.

  Ο Ράσελ πηγαίνει φυλακή το 1918, σαν φιλειρηνιστής. Ο δεσμοφύλακας του πήρε τα στοιχεία.

  «Με ρώτησε τι θρήσκευμα έχω, κι εγώ απάντησα «αγνωστικιστής». Μου ζήτησε να του πω πώς γράφεται, και παρατήρησε με ένα αναστεναγμό: “Υπάρχουν βέβαια πολλές θρησκείες, όμως πιστεύω ότι όλες λατρεύουν τον ίδιο θεό”. Αυτή η παρατήρηση μου έφτιαξε το κέφι για μια βδομάδα» (σελ. 243).

I was much cheered, on my arrival, by the warder at the gate, who had to take particulars about

me. He asked my religion and I replied ‘agnostic’. He asked how to spell it, and remarked with a sigh: ‘Well, there are many religions, but I suppose they all worship the same God.’ This remark kept me cheerful for about a week.

30-6-2014

 

Στη Λαϊκή

 

Καθώς ετοιμάζομαι να πάω λαϊκή (καθυστέρησα για να κάνω την προηγούμενη ανάρτηση), έκανα την παρακάτω σκέψη. Όσο πιο βόρεια πας (βόρεια προάστια), τόσο και πιο πλούσιους θα συναντήσεις. Στη λαϊκή όσο πιο αργά πας, τόσο και πιο φτωχούς θα συναντήσεις (ή μήπως τσιγκούνιδες; ή οικονόμους; Να μια περίπτωση differance).

30-5-2014

 

 

Για τα greeklish

 

Το παρακάτω κείμενο το ανάρτησα στον τοίχο μου στο facebook.

 

Μου ήλθε στο μυαλό διαβάζοντας τη λεζάντα στην προηγούμενη ανάρτηση: Zervakis-Panta thlimeni haraugi....

Τελικά haraugi ή haravgi?

Ως κινεζομαθής ξέρω ότι οι κινέζοι,εκτός από την απλοποίηση των ιδεογραμμάτων, έφτιαξαν και τα pinyin, τη λατινική τους μεταγραφή, ώστε να σταματήσει αυτή η αναρχία στην απόδοση με λατινικούς χαρακτήρες των κινέζικων, την οποία έζησα στο πετσί μου όταν μελετούσα τη βιβλιογραφία για το βιβλίο μου "Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας".

Και η πρόταση: μια και τα greeklish έχουν περίπου καθιερωθεί, χωρίς να αντικαταστήσουν βέβαια το ελληνικό αλφάβητο, μήπως θα ήταν σκόπιμο μια επιτροπή γλωσσολόγων να επεξεργαστεί ένα greeklish αλφάβητο, για την απόδοση των ελληνικών λέξεων με λατινικούς χαρακτήρες; Κάνω επίσημα την πρόταση στο φίλο μου Χριστόφορο Χαραλαμπάκη.

9-5-14

 

Παροιμίες, παραινέσεις, αποφθέγματα.

 

  Κατά τη διάρκεια συζήτησης με φίλο στο skype, μιλώντας για φίλο επιχειρηματία που είναι δοσμένος στη δουλειά και δεν του μένει χρόνος, είπα να αναρτήσω στον τοίχο μου στο facebook μια δική μου ρήση, που μου είχε έλθει στο μυαλό πριν χρόνια.

Το χρήμα είναι χρόνος

  Πρόκειται για αντιστροφή της γνωστής ρήσης.

  Αν είχα χρήματα, αν ήμουν εισοδηματίας, δεν θα ήμουν υποχρεωμένος να δουλεύω και έτσι θα μπορούσα να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στο διάβασμα, αλλά και στο γράψιμο. Τα έγραψα αυτά και σε σχόλιο, σε απάντηση άλλου σχολίου.

 

  Και αφού πήρα φόρα, ανάρτησα και άλλη μια:

Να μη φοβάσαι να διαφέρεις από τους πολλούς

  Σε σχόλιο βέβαια έγραψα ότι αν διαφέρεις, ή έχεις αρχ…ια ή είσαι τρελός. Προσθέτω τώρα, υπάρχει και μια σχετική φωτογραφία.

 

  Τώρα σκέφτηκα να τις αναρτήσω και στο blog μου μαζί με κάποιες άλλες που μου ήλθαν, επίσης πριν χρόνια, στο μυαλό, και τις έχω ήδη παραθέσει σε κείμενά μου, το πιο πιθανόν σε βιβλιοκριτικές, μια και σε αυτές καταναλώνω τον περισσότερο συγγραφικό μου χρόνο. 

  Horror vacui temporis.

  Στο γνωστό αξίωμα «τρόμος του κενού», που όπως διαβάζω τώρα στην βικιπαίδεια αποδίδεται στον Αριστοτέλη, πρόσθεσα το «temporis», «του χρόνου». Ήμουν πάρα πολύ μακριά από τη σύνταξη και από τους συνταξιούχους, αλλά είχα διαπιστώσει ότι γεμίζοντας το χρόνο μου με κάτι δημιουργικό ένοιωθα καλύτερα ψυχολογικά, ενώ όταν καθόμουν άπραγος, χωρίς να έχω κάτι να κάνω, δεν ένοιωθα βέβαια τρόμο, αλλά δεν ένοιωθα και ευχάριστα. Είμαι όμως σίγουρος ότι κάποιοι τρομάζουν με τον κενό χρόνο (με το κενό του χρόνου λέω εγώ, παραφράζοντας), όπως όλοι όσοι βλέπουν με δέος την ώρα που θα βγουν στη σύνταξη, φοβούμενοι ότι δεν θα έχουν τι να κάνουν.

 

Η θρησκεία είναι το όποιο του λαού, και μάλιστα χωρίς παρενέργειες.

  Παράφρασα κι εδώ μια ρήση, του Μαρξ αυτή τη φορά, ειρωνικά αλλά όχι απαξιωτικά. Μου ήλθε στο μυαλό παρατηρώντας τον κόσμο του ισλάμ. Η λέξη assassin, δολοφόνος, προέρχεται από το χασίσι, αν και στην βικιπαίδεια βλέπω τώρα ότι υπάρχει και άλλη ετυμολογική εκδοχή. Παραθέτω τις δυο πρώτες παραγράφους του λήμματος.

  «Η οργάνωση έδρασε κυρίως μεταξύ του 11ου και του 14ου αιώνα και το όνομά της σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές γλώσσες, χάρη στους σταυροφόρους, κατέστη συνώνυμο της δολοφονίας για πολιτικούς ή θρησκευτικούς λόγους (assassin, assassinate, assassination). Διέθετε δύο κλάδους, έναν στην Περσία και έναν στη Συρία, και ανακήρυξε την πολιτική δολοφονία, ενίοτε μαζική, ως το μοναδικό μέσο κατατρομοκράτησης του αριθμητικά υπέρτερου εχθρού –ιδιαίτερα των αμάχων– και επίτευξης των πολιτικών της στόχων.

  Οι Ασασίνοι υπήρξαν η εξτρεμιστική-φανατική πτέρυγα του σιιτικού κλάδου των Ισμαηλιτών. Για την ονομασία τους υπάρχουν διάφορες απόψεις. Η επικρατέστερη συνδέει την ονομασία Ασασίνοι με το χασίς (hashish), το οποίο κατανάλωναν (έτρωγαν, έπιναν ή κάπνιζαν) λίγο πριν τους ανατεθεί κάποιο τολμηρό εγχείρημα (Hashishin=αυτοί που καταναλώνουν χασίς). Κάποιοι, Άραβες κυρίως, συγγραφείς συνδέουν την ονομασία με το αραβικό ρήμα Hass που σημαίνει θανατώνω, εξολοθρεύω».

  Το νόημα της παράφρασής μου είναι ότι η θρησκεία έχει τις αντικαταθλιπτικές ιδιότητες του οπίου χωρίς όμως τις παρενέργειές του, γι’ αυτό είπα ότι δεν έχει τον απαξιωτικό χαρακτήρα της μαρξιστικής ρήσης. Είναι όμως ειρωνική με την έννοια ότι οι «γενναίοι», όχι της ηδονής, δεν έχουν ανάγκη την παραμυθία της θρησκείας. Και αυτοί είναι, πάντα ήσαν, οι λίγοι. 

19-4-14

 

Νίκος Σαραντάκος-Λόγια του αέρα

 

  Εξαιρετική η παρουσίαση του βιβλίου «Λόγια του αέρα» του Νίκου Σαραντάκου απόψε στον Ιανό. Τα «Λόγια του αέρα» είναι τυποποιημένες φράσεις, παροιμίες, γνωμικά κ.λπ. των οποίων ο Σαραντάκος σχολιάζει τη σημασία και αναζητά την προέλευση, όπως π.χ. Από πού προήλθε η έκφραση «περνάει ζωή χαρισάμενη»;

  Θυμήθηκα κι εγώ μια τυποποιημένη φράση, που δεν την διάβασα ποτέ και δεν την άκουσα από άλλον παρά μόνο από τον πατέρα μου, που μου την έλεγε πάρα πολλές φορές αγριεμένος όταν ήμουν μαθητής:  Γυρίζεις όλη μέρα σαν του παπά το σκύλο και δεν διαβάζεις.

  Ποιος είναι αυτός ο παπάς; Δεν ξέρω, και δεν νομίζω ότι θα το μάθω ποτέ. Σίγουρα όμως είχε ένα σκύλο που γύριζε αδέσποτος όλη μέρα στο χωριό, σαν το σκύλο του φίλου μου του Γιάννη του Πούλου πριν του βάλει το λουρί (είχε πάρει στο κατόπιν μια σκύλα και τον έχασε για καμιά βδομάδα).

27-2-14

 

Διακείμενα

 

  Στην κριτική της ταινίας που ανάρτησα μόλις τώρα για τη «Ζωή της Αντέλ», έγραψα «Αλεξανδρινός» αντί για «Καβάφης». Λίγο μετά, καθώς σκεφτόμουν αυτά που είχα γράψει έκανα τη σκέψη ότι οι μετωνυμίες, αλλά προπαντός τα διακείμενα, δεν τίθενται μόνο εξαιτίας του γνωστικού εύρους και της συνειρμικής ικανότητας του συγγραφέα, αλλά και για να κολακευθεί ο αναγνώστης, καθώς ξέρει ότι είναι ένας από εκείνους, πολλούς ή λίγους αδιάφορο, που αναγνωρίζει το διακείμενο.

16-2-14

 

Περί σκέψεων, αποφθεγμάτων, ευφυολογημάτων και ρητών

 

  Πολλές φορές διαβάζω σκέψεις, αποφθέγματα, ευφυολογήματα και ρητά τα οποία εντυπωσιάζουν με κάποιο υφολογικό στοιχείο, με κάποιο εφέ, αλλά που δεν νομίζω ότι το περιεχόμενό τους ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το περίφημο «Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη, που είναι ολοφάνερο ψέμα, αλλά εντυπωσιάζει με το οξύμωρο σχήμα του.

  Σταμάτησα να διαβάζω το «Θάλαμο 6», μια μακροσκελή νουβέλα του Τσέχωφ για την οποία μας μίλησε με ενθουσιασμό χθες βράδυ ο Μανώλης ο Πρατικάκης στις συναντήσεις μας στο café-Macao, για να γράψω αυτές τις γραμμές, όταν έπεσα πάνω σ’ αυτό εδώ: «…τα βιβλία είναι το τετράδιο με τις μουσικές νότες, ενώ η συζήτηση είναι το τραγούδι» (βρίσκεται στο 6ο κεφάλαιο μιας παμπάλαιης έκδοσης που την αγόρασα από παλαιοπωλείο). Εντυπωσιάζει η μεταφορά, όμως δεν νομίζω ότι τα πράγματα είναι έτσι. Προφανώς ο Τσέχωφ δεν εννοεί μια κατά λέξη αναλογία (οι νότες όπως και τα γράμματα διαβάζονται ενώ ο λόγος όπως και το τραγούδι ακούγονται), αλλά ότι η συζήτηση είναι ανώτερη από το διάβασμα, κάτι που φαίνεται από το συγκείμενο. Δυο γραμμές πιο πάνω διαβάζουμε: «Ούτε βλέπουμε ούτε προσμένουμε γύρω μας κάποια πνευματική εκδήλωση, κι έτσι είμαστε στερημένοι από κάθε ψυχική χαρά. Μας απομένουν τα βιβλία. Μα άλλο πράγμα η μελέτη, κι άλλο η συζήτηση, η πνευματική επαφή με τους ανθρώπους».

  Η συζήτηση, η πνευματική επαφή, όπως και κάθε επαφή με ανθρώπους και προπαντός με φίλους είναι αγχολυτική, αντικαταθλιπτική, θεραπευτική, πολύ περισσότερο από ότι το διάβασμα. Όμως ποτέ δεν θα σου προσφέρει η συζήτηση τη γνώση ή τη σοφία που θα σου προσφέρει ένα βιβλίο. Με το βιβλίο «συνομιλείς» με κορυφαίους νεκρούς, ενώ με κορυφαίους ζωντανούς σπάνια θα έχεις την ευκαιρία να συζητήσεις.

  Προσθέτω σε σχόλιο:

  Το παραπάνω κείμενο μια τέτοιου είδους «συνομιλία» είναι.

1-2-14

 

Woody Allen και Άντον Τσέχωφ

 

  Κάποια στιγμή συνέπεσαν, να βλέπω Γούντι Άλλεν και να διαβάζω Άντον Τσέχωφ. Μόλις τώρα είδα το September (1987) και συνειδητοποιώ την ομοιότητα ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο. Η τραγική πλευρά του Τσέχωφ είναι σε όλους γνωστή, από τα τέσσερα κορυφαία θεατρικά του. Διαβάζοντας τα διηγήματά του, αλλά και τέσσερα μονόπρακτα που είχα δει πολύ παλιά, συνειδητοποίησα ότι έχει και μια κωμική πλευρά.

  Όλοι μας ξέρουμε την κωμική πλευρά του Γούντι Άλλεν. Βλέποντας όμως τον «Σεπτέμβρη» συνειδητοποίησα ότι έχει και αυτός μια τραγική πλευρά. Το έργο είναι ένας κινηματογραφικός Τσέχωφ, με την frustration (Χοντρικά σημαίνει απογοήτευση. Για τη λέξη έχουμε γράψει εδώ) να κυριαρχεί στη μυθοπλασία. Μου θύμισε το «Θείο Βάνια» αλλά και το «Γλάρο», τον «Βυσσινόκηπο» αλλά και τις «Τρεις αδελφές» (παρεμπιπτόντως, η «Άννα και οι (δυο) αδελφές της» που είδα χθες είναι κωμωδία, με χάπι εντ, αλλά και με την σκιά της τραγωδίας να αιωρείται).

28-1-14

 

 

Ξανάνοιξε το Τρίτο Πρόγραμμα

 

Στις 19-1-2014 έκανα την παρακάτω ανάρτηση στον τοίχο μου στο facebook

 

Yupiiiiiiiii!!!!!!!!!!!! Ξανάνοιξε το Τρίτο Πρόγραμμα. Το ανακάλυψα τυχαία. Μόνο κλασική μουσική, χωρίς εκφωνητή. Μόνο κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένας για να μας πει ότι ξανάνοιξε το τρίτο, και μάλιστα σε δυο συχνότητες ακόμη. Εγώ το ακούω στους 95,6, από Πάρνηθα, ενώ υπάρχει και στους 90,9, από Υμηττό νομίζω. Τις άλλες δυο συχνότητες δεν τις συγκράτησα, πάντως είναι μετά τους 100.

 

Την επομένη κάνω ένα σχόλιο.

Ελπίζω να μην έλθει κανείς Χατζηδάκης και μας το νοθεύσει πάλι με ελαφρολαϊκά. Μια και περνάμε κρίση, καλύτερα να μείνει ο disc jokey και να αλλάζει τα cd, θα κοστίζει στο ελληνικό κράτος πολύ λιγότερα. Αν και νομίζω ότι σιγά σιγά θα διεισδύσουν υπάλληλοι παχυλόμισθοι, με όλο και μεγαλύτερους μισθούς. Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.

 

Και την μεθεπομένη άλλο ένα.

102,9 και 103,7 στο λεκανοπέδιο

23-1-14

 

Κάποια πράγματα δεν λέγονται

 

Προωθώ ξανά στο facebook μια ανάρτησή μου στο blog, η οποία καταλήγει:

…. θυμήθηκα μια ιστορία. Έγινε σε ένα γειτονικό χωριό από το δικό μου. Πηγαίνει ο νεαρός στο περίπτερο και ζητάει από την περιπτερού ένα προφυλακτικό. Και αυτή του λέει: «Ωρέ Μ…., άτυχος είσαι, ένα είχα και ήλθε πριν μισή ώρα ο πατέρας σου και το πήρε».

Και συμπληρώνω:

Έχω ξανακάνει την παρακάτω ανάρτηση. Για την ιστορία που παραθέτω στο τέλος, πρέπει να γράψω εδώ ότι την έμαθα ως εξής: Πρόεδρος στο σύλλογο του χωριού μου, λέω από το μικρόφωνο σε μια χοροεσπερίδα ότι δυστυχώς ο δάσκαλός μας, ο κος... δεν μπόρεσε να έλθει γιατί είναι άρρωστος. Με πλησιάζει στη συνέχεια ένας ξάδελφός μου και μου λέει ότι αυτό δεν έπρεπε να το πω. -Γιατί, του λέω, -Διότι κάποια πράγματα δεν λέγονται. Να, για παράδειγμα... και μου λέει την ιστορία σαν ένα παράδειγμα για πράγματα που δεν λέγονται. Η περιπτερού δεν έπρεπε να πει αυτό το πράγμα.
Γιατί έκανα την ανάρτηση.
Τη θυμήθηκα με την περίπτωση του Τατσόπουλου. Για τον οποίο έγραψα σε μια βιβλιοκριτική μου για ένα βιβλίο του, ότι στην περίπτωσή του ταιριάζει η παροιμία "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες", εννοώντας με τα πίτουρα την πολιτική. Οι λογοτέχνες και γενικά οι άνθρωποι της κουλτούρας είναι άλλης πάστας άνθρωποι από τους πολιτικούς.

 

Στην επόμενη ανάρτηση στον τοίχο μου στο facebook παραθέτω το τέλος ενός αυτοβιογραφικού μου κειμένου,  το οποίο έχει ως εξής:

 

Ένας ψυχολόγος που με είχε εντυπωσιάσει και διάβασα σχεδόν όλα του τα βιβλία, εκείνη την εποχή που είχα πέσει σαν τρελός στα ψυχολογικά διαβάσματα, τέλη της δεκαετίας του ’70, ήταν ο Hans Eysenck. O Eysenck λοιπόν υποστηρίζει ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου καθορίζεται από δυο άξονες, τον άξονα της αισθηματικότητας και τον άξονα της ενδοστρέφειας-εξωστρέφειας. Φτιάχνει έναν κύκλο, και σ’ αυτόν χαράζει δυο άξονες ένα κατακόρυφο, της αισθηματικότητας, και ένα οριζόντιο, της ενδοστρέφειας-εξωστρέφειας. Όλοι οι άνθρωποι καταλαμβάνουν μια θέση στον κύκλο. Όσοι βρίσκονται στην περιοχή της υψηλής συναισθηματικότητας και της μεγάλης ενδοστρέφειας είναι οι νευρωσικοί και οι καλλιτεχνικές φύσεις. Όσοι βρίσκονται στη μεριά της χαμηλής συναισθηματικότητας και της μεγάλης εξωστρέφειας είναι οι εγκληματίες και οι πολιτικοί. Εμείς που έχουμε καλλιτεχνική φύση, οι λογοτέχνες, οι καλλιτέχνες και οι άνθρωποι των γραμμάτων γενικά, θα έπρεπε να είμαστε στα ψυχιατρεία. Όμως μας σώζει η καλλιτεχνική δημιουργία και η πνευματική απασχόληση. Ο Χεμινγουέη είχε πει ότι «εμένα ο ψυχίατρός μου είναι η γραφομηχανή μου». Και ο Ρίτσος είπε στον Πρεβελάκη που σχολίασε το ογκώδες του έργου του σαν προσπάθεια να ξεφύγει από τα άγχη του «μόνο εσύ με κατάλαβες».
Και οι πολιτικοί πώς ξεφεύγουν και δεν μπαίνουν στη φυλακή;
Δωροδοκώντας και απειλώντας. Ο Κεφαλογιάννης προχθές καταδικάστηκε με ένα χρόνο φυλάκιση γιατί προστάτευε τους χασισοκαλλιεργητές στα Ζωνιανά, αλλά με αναστολή. Και με το βουλευτικό άσυλο καλά βολεύονται. Και αυτός που έδωσε την εντολή στην Τσοτσόλη ελεύθερος κυκλοφορεί (αν και είμαι σίγουρος ότι και αυτού άλλος του έδωσε την εντολή). Τελικά, όλοι έχουμε τον τρόπο μας.

 

Για να γράψω αμέσως μετά σε σχόλιο:

 

Να μην παρεξηγηθώ, αυτά γράφηκαν καθ' υπερβολήν, και εν βρασμώ ψυχής μπορώ να πω, πριν κάποια χρόνια. Κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του. Που μπορεί βέβαια αυτά που γράφω παραπάνω να μην είναι ο κανόνας αλλά οι εξαιρέσεις. Βρίσκονται όμως στην πλευρά που περιέγραψα.

12-1-14

 

Εις Μνήμην Άννας Σαμπατακάκη και Κώστα Καλατζή

 

Για την Άννα τη Σαμπατακάκη μάθαμε (και γράψαμε) χθες στο facebook. Παλιά συντρόφισσα, εξαιρετικός άνθρωπος, την νίκησε η επάρατος χθες. Σήμερα μας άφησε και ένας άλλος άνθρωπος, εξαίρετος λογοτέχνη, ο Κώστας Καλατζής. Είχαμε γνωρισθεί πριν χρόνια σε ένα συνέδριο στην Σάμο, στο οποίο μιλούσα για το υπέροχο μυθιστόρημά του «Η ασημόπετρα». Έχοντας γνωρισθεί μου έστειλε και τα επόμενα βιβλία τους, για τα οποία έγραψα βιβλιοκριτικές οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο σαμιώτικο περιοδικό «Η μεθόριος του Αιγαίου», και φυσικά τις ανάρτησα στο Λέξημα και στο blog μου. Τα βιβλία αυτά είναι «Η οδοιπορία του Ιουλίου Καίσαρος» και «Ο φούρνος του Λεωνίδα Τσακμάκη».  Άννα, Κώστα, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει, θα σας θυμόμαστε πάντα με αγάπη.

30-12-13

 

Πωλείται αδελφή

 

  Την ιστορία μου την αφηγήθηκε μόλις τώρα φίλη αγαπημένη, κατά προτροπή της κόρης της. Πρωταγωνιστής ένας συμμαθητής της. Άσος στα μαθηματικά. Δώδεκα χρονών και κάτι.

  Λείπουν οι γονείς του και είναι μόνος με τη δίχρονη αδελφή του. Παίρνει μια φωτογραφική μηχανή και την φωτογραφίζει. Στη συνέχεια αναρτά τη φωτογραφία της σε ένα σάιτ όπου γίνονται αγοραπωλησίες με τίτλο: «Πωλείται αδελφή». Ο λόγος; Ξυπνάει το βράδυ και κλαίει και δεν τον αφήνει να κοιμηθεί. Επίσης κοστίζει πολύ, γιατί πίνει ένα πολύ ακριβό γάλα, και η μητέρα τους όλο και της αγοράζει πράγματα. Αλλά παρόλα αυτά είναι αξιαγάπητη. Την πουλάει μόνο ένα ευρώ, τιμή διαπραγματεύσιμη.

  Πώς μαθεύτηκε η ιστορία.

  Ένας συμμαθητής τους πωλούσε στο ίδιο σάιτ το κινητό του και είδε την αγγελία με τη φωτογραφία. Το κοριτσάκι το γνώριζε. Πήρε λοιπόν τηλέφωνο το συμμαθητή του και τον ρώτησε, όχι αν κατάφερε να την πουλήσει αλλά αν το πήραν χαμπάρι οι γονείς του.

  Το πήραν.

  Γυρνώντας σπίτι κάθισαν στον υπολογιστή και είδαν την αγγελία. Είχε ξεχάσει να αλλάξει σελίδα στον browser. Φυσικά έγιναν έξω φρενών. Για τιμωρία κοιμήθηκε νηστικός και του απαγόρευσαν στο εξής να μένει μόνος με την αδελφή του.

  Ο συμμαθητής δεν το κράτησε μυστικό, ποιος κρατάει μυστικά σήμερα, σε λίγο το ήξερε όλη η τάξη.

  Ναι, έχω ακούσει για μανάδες που πουλάνε τα μωρά τους – πριν λίγες βδομάδες μια τέτοια ιστορία αναστάτωσε τα media- αλλά αδελφός να πουλάει την αδελφή, πρώτη φορά.

13-12-13

 

Θάνατος ιρανού blogger από τα βασανιστήρια στη φυλακή

 

  Ο Λάιμπνιτζ είπε ότι αυτός είναι ο καλύτερος των δυνατών κόσμων, και ο Χάρλεϋ, μας λέει ο Μπέρτραντ Ράσσελ στην «Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας», πρόσθεσε το σαρδόνιο σχόλιο «Και κάθε τι κακό σ’ αυτόν είναι αναγκαίο κακό». Εγώ θα παραφράσω λέγοντας ότι «Η δημοκρατία είναι το καλύτερο των πολιτευμάτων», προσθέτοντας κι εγώ το σαρδόνιο σχόλιο «και κάθε τι κακό σ’ αυτήν είναι αναγκαίο κακό».

  Σαν blogger είχα αναρτήσει, ενώ ήμουν σχολικός σύμβουλος, κάποια σόκιν ανέκδοτα. Ευκαιρία να με εκπαραθυρώσουν, μια και δεν ήμουν δικός τους. Μου έκαναν ΕΔΕ, και με παράνομες διαδικασίες (με ενημέρωνε σχετικά ο αιρετός του ΠΑΣΟΚ στο ΑΚΥΣΔΕ Θεόφιλος Σακκαλίδης) στις επόμενες κρίσεις τα εικοσάρια που είχα πάρει στην συνέντευξη, μετά από άνωθεν παρέμβαση τα έκαναν τριάρια, και από πρώτος βγήκα 42ος. (Και όπως είπε ο γιος μου, αν ήξεραν ότι με την κρίση και τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις μετά από τρία χρόνια θα βρισκόμουν πάλι σε εκλόγιμη θέση, αντί για τρία θα μου έβαζαν μείον τρία. Τρεις φορές με τοποθέτησαν, και τις τρεις φορές αρνήθηκα ευγενικά, αντί να πω…). Έχασα το επίδομα του σχολικού συμβούλου, 410 ευρώ το μήνα, πάνω από 15.000 ευρώ συνολικά, αλλά αυτό λειτούργησε σε μένα σαν εμβόλιο όταν ήλθε η κρίση. Οι γονείς μας γνώρισαν πολέμους και κατοχές, οι αδελφοί μικρασιάτες τον ξεσπιτωμό, σιγά τώρα που μας μείωσαν τους μισθούς και τις συντάξεις, μικρό το κακό. Κανένα μεγαλύτερο μη μας έλθει.

  Γιατί τα γράφω όλα αυτά.

  Πήρα από ένα φίλο ιρανό ένα λινκ. Αντιγράφω την αγγλική μετάφραση. Μπορείτε να το υπερπηδήσετε αν θέλετε, ειδικά όσοι δεν ξέρετε καλά αγγλικά. Αναφέρεται στο θάνατο ενός blogger, τα βασανιστήρια που υπέστη, καθώς αρνιόταν να τους δώσει, ανάμεσα στα άλλα, και τους κωδικούς του στο facebook. Που, όπως με πληροφόρησε, τόσο το facebook όσο και το youtube είναι απαγορευμένα στο Ιράν. Τελικά, σε σύγκριση με αυτόν τον φουκαρά που έχασε τη ζωή του από τα βασανιστήρια για το blog του, εγώ δεν έπαθα τίποτα.

  Θα κάνω εδώ ένα σχόλιο, λίγο άσχετο. Στο Ιράν έγιναν διαδηλώσεις που στοίχισαν τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, μετά την επανεκλογή του σημερινού προέδρου, καταγγέλλοντάς την ότι ήταν αποτέλεσμα «βίας και νοθείας» (κάτι μου θυμίζει αυτό). Βγήκε με 63%. Ακόμη και 15% να έπαιρνε παρακάτω σαν αποτέλεσμα της βίας και της νοθείας, το 48% είναι και πάλι πολύ μεγάλο ποσοστό.

  Τι θέλω να πω μ’ αυτό.

  Οι Ιρανοί είναι άξιοι του καθεστώτος που έχουν.

  Όπως και οι Αφγανοί των Ταλιμπάν. (Διάβασα κάπου ότι σε μια πόλη, δεν θυμάμαι ποια, όταν πήραν την εξουσία οι Ταλιμπάν δεν άλλαξε τίποτα. Αυτό που επέβαλαν σ’ όλη τη χώρα ίσχυε σ’ αυτούς).

  Και τώρα το αγγλικό κείμενο. Μπορείτε να το διαβάσετε κατ’ ευθείαν από τον σύνδεσμο από όπου το πήρα, μετά το ιρανικό.

http://sahamnews.org/1392/09/256741/

To Judge Izadi, Head of Branch 1057, Keyfari Court

Subject: Announcing preparedness to testify in the case regarding the
murder of the late Sattar Beheshti

Greetings with respect,

Recently while in prison I was made aware by the press services that the
charge of premeditated murder has been dropped and changed to
quasi-intentional murder in the case examining the cause of death of
blogger Sattar Beheshti. Therefore since I do not have the opportunity of
attending the court due to being incarcerated, I deem it necessary to for
the first time, officially share what I witnessed and what I was told by
the victim when he was held in Ward 350 of Evin prison shortly before he
was murdered. I do so in the hopes that in this stage of the proceedings, I
can be helpful in disclosing the truth about the incident. I hereby declare
my readiness to serve as a witness in court in order to shed light on the
events that took place.

I have never been a proponent of the death penalty, but I have always been
steadfast in my belief in reform and enforcement of the law by preventing
violations of human rights through a fair trial.

Honorable Judge,

It is my moral obligation as a human being to help restore justice by
shedding light on some unknown aspects of the incident leading to this
case.

I met Sattar Beheshti shortly after he was transferred to Evin prison Ward
350 on October 31, 2012. After a brief conversation I noticed that his
physical condition was very dire and his disturbing state was a result of
the interrogations that had taken place on the 30th and 31st of October.

The night of October 31st while Sattar was in Ward 350, I was witness to
the prominent symptoms on his body resulting from the torture that had been
inflicted on him, as listed below:

- Swollen and injured wrists with marked signs of being hung from the
ceiling.

- Severe swelling and bruising on the forehead (left side).

- Hemorrhaging in the left eye.

- Multiple deep bruises on his chest, flank, and abdomen from being punched
and kicked by the interrogator.

- Sore feet and limping when he attempted to walk.

- Severe pain in his testicles.

- Dizziness and nausea.

The late Sattar Beheshti shared shocking details about the behavior of his
interrogator. Even though I had heard narratives of the severe torture that
took place in the security police detention centers, it was surprising in
that Sattar’s alleged activities did not warrant the brutality and level of
violence used against him. Sattar Beheshti said that while he was hung from
the ceiling, his interrogator viciously beat him and he was very worried
that the beatings would be repeated. Sattar said, “I was handcuffed and
when they dropped me to the ground, the interrogator kept his foot on my
head as he cursed my mother and sister. Another time they had my arms and
legs tied to a chair as the interrogator incessantly punched me and kicked
me.” Sattar said the interrogator bluntly said to him, “I will kill you and
I will not allow you to leave here alive. I won’t even allow your corpse to
be delivered to your mother. The only way you can get out of here alive is
to cooperate with me by saying and writing what I demand.”

Sattar Beheshti said that the injuries on his neck were from being punched
and tortured by using electric shock and cables. The deceased who was in
excruciating testicular pain said that after the blows to his stomach and
testicles he saw blood in his urine. He said the interrogator forced him to
get naked and threated him with sexual violence.

Your Honor,

After the murder of Sattar Beheshti at the FATA detention center was
exposed, the officials involved repeatedly claimed that the accused was
detained because of the content in his weblog. But it is interesting for
you to know that according to Sattar, the unlawful and brutal conduct of
the interrogators was not aimed at extracting a confession regarding the
content of his weblog or Facebook account. Sattar said the torture
inflicted on him was to coerce him into providing his username and password
on Facebook, and making other such disclosures. Therefore it is clear that
the focus of the interrogation was not to question what Sattar wrote in his
weblog or Facebook account, but rather it was to gain illegal access to his
privacy – which was the incentive for two rounds of severe interrogations
resulting in his death.

Your Honor,

You are aware that Sattar Beheshti was in custody for only 4 days, one of
which was spent in Ward 350 of Evin prison without being interrogated. You
are now obligated to determine when a person is tortured this severely in
less than 36 hours; threatened with death – which is a crime in itself;
when he is boldly told by interrogators that they plan on killing him; told
what they will do with his corpse, is it conceivable to speak of the lack
of planning and premeditation in the murder? Or does a “typical killer” not
use this level of violence, abuse, physical and psychological torment? Is
an interrogator, who uses the excuse of trying to extract a confession and
is fully aware of the severity of his blows and the impact it has on a
person, who abuses his position and resorts to inflicting savage torture
through any means, then claims he had no ill intent and did not
deliberately commit the murder, vindicated of committing a crime that was a
direct result of his actions?!

I hereby repeat that I am prepared to testify in court regarding what I
have said, and I respectfully request that the judiciary address this
matter and follow up on the case.

Yours respectfully,
Seyed Hossein Ronaghi Maleki

13-12-13

 

Το χνάρι

 

  Ήταν για μένα μια όαση το Χνάρι εκείνα τα χρόνια που μόλις είχα απολυθεί από το στρατό. Είχα μεγάλο μεράκι για το διάβασμα αλλά ήμουν ημιάνεργος. Με δεδομένα τα οικονομικά μου εκείνη την εποχή το βιβλίο ήταν για μένα είδος πολυτελείας. Το να μπορώ να αγοράσω ένα βιβλίο με 20 και 30% έκπτωση αποτελούσε σημαντικό κίνητρο. Κάποια εξαιρετικά βιβλία που έχω διαβάσει δεν θα τα είχα διαβάσει αν δεν ήταν το Χνάρι.

  Το θυμάμαι και για ένα άλλο λόγο. Ήμουν ερωτευμένος με μια κοπέλα, και το πρώτο πράγμα που έκανα όταν πήρα στα χέρια μου αυτές τις κεραμιδί κάρτες με τη διεύθυνση του βιβλιοπωλείου ήταν να της δώσω μια κάρτα διαφημίζοντάς το πολύ ένθερμα, ως ένα μοναδικό βιβλιοπωλείο με φοβερές εκπτώσεις. Αγόρασε κάποια βιβλία. Δυστυχώς η προσφορά της κάρτας δεν εξαργυρώθηκε όπως θα ήθελα, δηλαδή όπως λαχταρούσα. Δεν ξέρω γιατί, ίσως να ήθελε μεγαλύτερες εκπτώσεις.

 

Το έστειλα σε μήνυμα στο Γιώργο Τσιλντερίκη (15σύλλαβος) για να το συμπεριλάβει σε ένα αναμνηστικό βιβλίο για το Χνάρι. Δεν ξέρω αν κυκλοφόρησε. 

3-11-2013

 

 

10. Για τον Τατσόπουλο, στο facebook, 11-1-2014

 

  Έχω ξανακάνει την παρακάτω ανάρτηση. Για την ιστορία που παραθέτω στο τέλος, πρέπει να γράψω εδώ ότι την έμαθα ως εξής: Πρόεδρος στο σύλλογο του χωριού μου, λέω από το μικρόφωνο σε μια χοροεσπερίδα ότι δυστυχώς ο δάσκαλός μας, ο κος... δεν μπόρεσε να έλθει γιατί είναι άρρωστος. Με πλησιάζει στη συνέχεια ένας ξάδελφός μου και μου λέει ότι αυτό δεν έπρεπε να το πω. -Γιατί, του λέω, -Διότι κάποια πράγματα δεν λέγονται. Να, για παράδειγμα... και μου λέει την ιστορία σαν ένα παράδειγμα για πράγματα που δεν λέγονται. Η περιπτερού δεν έπρεπε να πει αυτό το πράγμα.
Γιατί έκανα την ανάρτηση.
Τη θυμήθηκα με την περίπτωση του Τατσόπουλου (Είπε ότι υπάρχουν συμπαθούντες της «17 Νοέμβρη» στο Σύριζα). Για τον οποίο έγραψα σε μια βιβλιοκριτική μου για ένα βιβλίο του, ότι στην περίπτωσή του ταιριάζει η παροιμία του "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες" εννοώντας με τα πίτουρα την πολιτική. Οι λογοτέχνες και γενικά οι άνθρωποι της κουλτούρας είναι άλλης πάστας άνθρωποι από τους πολιτικούς.

20-11-13

 

Το τηλέφωνο

 

  Την ιστορία την άκουσα πριν λίγες βδομάδες στο φούρνο της γειτονιάς. Την αφηγείται η μαμά. Ο Παναγιώτης, ο 14χρονος γιος της, ενοχλείται από την Βασούλα, την δίχρονη αδελφούλα του. Κάνει πως παίρνει τηλέφωνο χτυπώντας με το δεξί χέρι φανταστικά πλήκτρα στην αριστερή παλάμη του.

  -Χρυσή Αυγή εκεί; έλα να πάρεις τη Βασούλα, γιατί είναι κακό κορίτσι.

  Το κοριτσάκι τρομαγμένο επαναλαμβάνει την ίδια παντομίμα λέγοντας:

  -Χυσή Αγή εκεί; Είμαι η Βασούλα, μην έθεις, είμαι καό κοῒτσι.
  Τώρα ο μπαμπούλας δεν είναι πια φανταστικό ον, είναι πραγματικό. Ελπίζω να μην μπορέσει ποτέ η Χρυσή Αυγή να πάρει τη Βασούλα, σε όποια ηλικία και αν βρίσκεται, όπως και κανέναν άλλο άλλωστε.

19-1-2013

 

 

Περί μουσικών

 

Λίγες ταινίες έχουν μείνει ακόμη στον σκληρό δίσκο του dvd-recorder μου. Αυτή που βλέπω τώρα είναι η «Αντονιέττα» του Κάρλος Σάουρα με την Ιζαμπέλ Ατζανί. Και πέφτω πάνω στην παρακάτω ατάκα. Παγώνω την εικόνα και την αντιγράφω. «Αν διαλέξεις Ντε Μπουσί, Στραβίνσκι ή Σατί σε βρίζουν».

Ξέρω τον Ιγκόρ Στραβίνσκι, ξέρω τον Ερίκ Σατί, αλλά δεν ξέρω κανένα Ντε Μπουσί.

Φαντάζομαι, αντίστοιχα, και ο μεταφραστής που γράφει τους υπότιτλους δεν θα ξέρει κανένα Ντεμπυσύ.

19-1-2013

 

 

Τι σου είναι τα λεφτά

 

  Θέλω να αδειάσω τον σκληρό δίσκο του dvd-recorder μου για να χωρέσουν τα κινέζικα σήριαλ που γράφω, και βλέπω ταινίες που είχα γράψει πριν χρόνια και δεν εδέησε να τις δω. Κάθε ταινία, αφού την δω, την αντιγράφω σε dvd και μετά την ριπάρω στον υπολογιστή, σε format mpeg 4, για το αρχείο μου. 

  Βλέπω μια ταινία η οποία ξεκινάει λίγο μετά την αρχή, και έτσι χάνω τον τίτλο. Προλαβαίνω όμως να δω τον σεναριογράφο, που είναι ο Αντρέι Κοντσαλόφσκι. Υποθέτοντας ότι την έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος την ψάχνω στο διαδίκτυο, και διαπιστώνω ότι πράγματι είναι δική του. Ο αγγλικός τίτλος είναι Gloss, Глянец στα ρώσικα, στα ελληνικά δεν μπόρεσα να βρω.

  Καθώς παρακολουθώ την ταινία πέφτω πάνω στην ατάκα: «Τα λεφτά είναι για τη γυναίκα ό,τι το βιάγκρα για τον άντρα».

  Κρίμα να μην έχω λεφτά. Φυσικά όχι για να αγοράσω βιάγκρα.

 5-1-2013 

 

 

Τα κάλαντα

 

  Τελευταία ψώνια, τελευταίες πληρωμές του χρόνου. Στην επιστροφή συναντάω παρέες παιδιών που έλεγαν τα κάλαντα. Δυο κορίτσια βλέπουν σε απόσταση δυο φίλες τους. Τις ρωτάει η μια από τις δυο, στα αγγλικά. -How many? Είναι περίεργη να δει πόσα χρήματα έχουν μαζέψει.
  Όμως τελικά τα αγγλικά της ήταν καλύτερα, γιατί διορθώνει αμέσως. -How much?

31-12-2012

 

Τι ήσαν οι Φαναριώτες.

 

  Πηγαίνοντας πριν τρία χρόνια στο κολυμβητήριο της Γκράβας, κατευθυνόμενος προς την είσοδο περνάω δίπλα από μια παρέα μαθητών. Το αυτί μου πιάνει ένα μαθητή να λέει:

-Οι μισοί έκαναν… (δεν άκουσα τι έκαναν) και οι άλλοι μισοί τους κρατούσαν φανάρι. Αυτοί ήσαν οι Φαναριώτες. Διαγώνισμα ρε μαλάκα.

  Ο μαθητής που έδωσε αυτή την απάντηση ήταν βέβαια αδιάβαστος, όμως είχε μεγάλη φαντασία, και λίγο βρώμικη θα έλεγα.

31-12-2012

Τα κινητά

Μου το αφηγήθηκε κόρη φίλης, που δουλεύει με τον πατέρα της στα δάνεια. Έρχεται η κυρία με τα δυο της παιδιά παραπονούμενη που δεν μπορεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείου. Με τα δάνεια που έχει, παίρνει δεκαπενθήμερο μόλις 150 ευρώ. Την ακούει με κατανόηση. Ξαφνικά το ένα παιδί βγάζει το κινητό του και αρχίζει να παίζει ένα παιχνίδι. iPhone 4, και τιμάται 600 ευρώ (άλλη φίλη που της διηγήθηκα την ιστορία μου είπε ότι κάνει 670 ευρώ). Σε λίγο ακολουθεί και το άλλο, επίσης με iPhone. Μέχρις εδώ καλά, όλα για το παιδί μου. Σε λίγο όμως παίρνουν την κυρία τηλέφωνο και βγάζει και αυτή το κινητό της, επίσης iPhone. –Μα κυρία μου, της λέει αγανακτισμένη η κόρη της φίλης μου, εδώ δεν μπορείς να πληρώσεις τα δάνειά σου, και παίρνεις τόσο ακριβό κινητό;

  Και η απάντηση:

  -Ξέρεις, θέλω να είμαι μέσα στην τεχνολογία.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Friday, November 23, 2012

Μο Γιαν, Νόμπελ λογοτεχνίας 2012

Μια απόπειρα μετάφρασης της αρχικής σύντομης βιογραφίας από ένα σύνδεσμο στον οποίο παραπέμπω αμέσως μετά.

 "Ο Μο Γιαν (γεν.17-2-1955), που το πραγματικό του όνομα είναι Γκουάν Μο Γιε, γεννήθηκε στο Γκάο Μι της επαρχίας Σαν Ντονγκ, και είναι ένας διάσημος σύγχρονος κινέζος συγγραφέας. Στο πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας, και επισκέπτης καθηγητής στο τεχνολογικό πανεπιστήμιο του Τσιν Ντάο. Τη δεκαετία του 1980 διακρίθηκε για τα λογοτεχνικά του έργα με θέμα την ιδιαίτερη πατρίδα του, διαποτισμένα με τα ανάμικτα συναισθήματα «αγάπη για την πατρίδα» αλλά και «μνησικακία για την πατρίδα», με τα οποία χαρακτηρίστηκε ως συγγραφέας που «ψάχνει τις ρίζες της λογοτεχνίας». Τα έργα του διακρίνονται βαθιά για τον μαγικό ρεαλισμό τους. Ο Μο Γιαν με τα μυθιστορήματά του δημιούργησε ένα μοναδικό κόσμο προσωπικής αίσθησης, ένα εντυπωσιακό αφηγηματικό στυλ. Ο χειρισμός εντυπωσιακών ανατροπών, ο σχηματισμός ενός μυστηριακού υπερβατικού αντικειμενικού κόσμου φέρει ένα ολοφάνερα πρωτοποριακό χρώμα. Το 2006 κατέκτησε την 20η θέση στη λίστα των καλύτερων κινέζων συγγραφέων, ενώ την επόμενη χρονιά κατέκτησε την πρώτη θέση. Το 2011 με το μυθιστόρημά του «Ο βάτραχος» πήρε το όγδοο βραβείο της «Αντιφατικής Λογοτεχνίας» (Mao Dun Wen Xue), και στις 11-10-2012 το βραβείο νόμπελ λογοτεχνίας."
http://baike.baidu.com/view/51704.htm

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Tuesday, October 16, 2012 No commen

 

Μέρκελ και Τουραντό

 

Βλέπω μια Τουραντό. Μόλις την είδα είπα "ίδια η Μέρκελ". Τελικά, πιο ξύπνια αυτή, έβαζε τρία αινίγματα. Αν και η Σφίγγα είχε βάλει τρία, ίσως ο Οιδίποδας να μην τα κατάφερνε. Όμως τότε η Θήβα θα είχε καταστραφεί, ο Οιδίποδας δεν θα είχε διαπράξει την αιμομιξία, ο Σοφοκλής δεν θα είχε γράψει την καλύτερή του τραγωδία και ο Φρόιντ θα έπρεπε να βρει άλλο όνομα για το σύμπλεγμά του.

Facebook, 3 -7- 2012

 

Με τα πόδια

 

  Το άκουσα πριν λίγο από το φίλο μου τον Χριστόφορο Χαραλαμπάκη. Γυρνούσαμε από ταβέρνα. Οδηγούσα εγώ. Δεν έστριψα κάποια στιγμή στη στροφή που έπρεπε και χαθήκαμε. Κάναμε κάμποση ώρα για να ξαναβρεθούμε στο δρόμο μας. –Να πάρει, λέω, κάναμε τόσο δρόμο τζάμπα. Για τη βενζίνα που είναι ακριβή όμως δεν είπα κουβέντα. Και ο Χρίστος μου είπε κάτι που είχε πει ένας χωριανός του, από την Ανατολή Ιεράπετρας, σε μια ανάλογη περίπτωση: -Ε, δεν επηγαίναμε εδά και με τα πόδια. 

28-2-2012

 

Με αφορμή τον Κιαροστάμι

Είδα πακέτο όσες ταινίες είχα του Κιαροστάμι και δεν τις είχα δει, και έγραψα δυο λογάκια για αυτές. Την ανάρτηση την έκανα χθες. Και είδα ότι ταινίες όπως το Ten και το Abc Africa γυρίστηκαν με βιντεοκάμερα, και, αν θυμάμαι καλά, και το The wind will carry us. Είχα την εντύπωση ότι η ποιότητα μιας ταινίας γυρισμένη με βιντεοκάμερα είναι πολύ κατώτερη από την ποιότητα μιας ταινίας γυρισμένη με κανονική κινηματογραφική μηχανή λήψης. Και να που δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αυτό μου έδωσε καινούριες ιδέες.
Βιντεοκάμερα αγόρασα νομίζω το 1998. Απαίτηση του γιου μου. Πανάκριβη, πολύ βαριά, με κασέτα. Ο γιος μου έκανε μερικές λήψεις, τις οποίες αργότερα μετέτρεψα σε ψηφιακές. Επίσης τη χρησιμοποίησα για να γράψω ένα κινέζικο θίασο που έπαιζε όπερα του Πεκίνου, στα πλαίσια πολιτιστικών εκδηλώσεων του δήμου Αμαρουσίου. Δεν είχα καμιά ιδέα πώς παιζόταν η όπερα του Πεκίνου, και τότε δεν υπήρχε (νομίζω) το youtube όπου μπορείς να αποκτήσεις οπτική εμπειρία για τα πάντα. Και φλερτάριζα βέβαια με την ιδέα να γράψω για το θέατρο της Κίνας. Άρχισα να γράφω δυο χρόνια αργότερα, ξεκινώντας όμως από το θέατρο της Ιαπωνίας. Ο γιαπωνέζος φίλος μου Οτάνι Τοσινόρι, που ξέρει ελληνικά και αλληλογραφούμε στα ελληνικά, μου έστειλε κασέτες με θέατρο Νο. Είχα πετύχει και κάτι εκπομπές στην τηλεόραση και τις είχα γράψει. Το βιβλίο βγήκε τελικά πέρυσι, από τις εκδόσεις ΑΛΔΕ, με τον τίτλο «Εισαγωγή στο θέατρο της Ιαπωνίας και της Κίνας».
Η λήψη που έκανα ήταν πανάθλια. Δεν είχα ρυθμίσει σωστά το φωτισμό, ήταν νύχτα, αλλά πήρα μια ιδέα για το πώς είναι η όπερα του Πεκίνου. Τότε ήταν που αποφάσισα να βάλω δορυφορική τηλεόραση. Έπρεπε όμως να είμαι σίγουρος ότι θα έπιανα κινέζικο κανάλι. Ρώτησα έναν τεχνικό, και αφού μου έδειξε στην τηλεόρασή του το cctv 4, πήρα την απόφαση. Βάλαμε και στην Κρήτη δορυφορική, για το γιο μου, αφού μας έκανε κανονικό εκβιασμό. Ήθελε και αυτός να βλέπει τα δικά του.
Από τότε την βιντεοκάμερα την ξεχάσαμε. Έμεινε πεταμένη σε μια γωνιά, στην ντουλάπα. Πήρα όμως κάποια μικρά βίντεο με την φωτογραφική μου μηχανή. Και ανάρτησα και κάποια στο youtube, όχι όλα δικά μου. Το ένα ήταν της δασκάλας μου στα ρώσικα, της Σβετλάνας. Η λήψη έγινε το 1996. Μιλάμε μαζί, ενώ σε μια καρέκλα κάθεται και μας παρακολουθεί ο γιος μου, δέκα χρονών τότε.
Το άλλο είναι από το πανηγύρι του χωριού μου, του προφήτη Ηλία, το 2001. Πάρθηκε από έναν συμφοιτητή μου, τον Τόμη, που είχε έλθει στο χωριό μου με έναν άλλο συμφοιτητή μας και έμεναν στο σπίτι του θείου του. Μόλις είχε αγοράσει τη βιντεοκάμερα, και ήταν ορεξάτος. Ανέβασα το κομμάτι όπου χορεύει μια πολύ όμορφη κοπέλα, και που χορεύει επίσης καταπληκτικά, μαλεβιζιώτη. Σ’ αυτήν ζουμάριζε συνέχεια. Κάπου φαίνομαι να χορεύω κι εγώ. Το κομμάτι το ανέβασα πρόπερσι, μετά πάλι από το πανηγύρι του προφήτη Ηλία. Με την ίδια κοπελιά να χορεύει, πάλι μαλεβιζιώτη, και εγώ δίπλα της. Όταν τέλειωσε ο χορός και πήγαινα να καθίσω, μου λέει ένας χωριανός «Μπαγάσα, έπιασες δίπλα στην πιο ωραία». Δυο άλλα μίνι βίντεο που ανέβασα, από κάμερα υπολογιστή, με δείχνουν να παίζω λύρα, στο ένα να λέω τα κρητικά κάλαντα και στο άλλο να λέω δυο μαντινιάδες.
Κοιτάζω στο youtube και βλέπω ότι τα βίντεο αυτά τα είδαν κάπου τετρακόσια άτομα. Και αναρωτιέμαι: τις αναρτήσεις με τις βιβλιοκριτικές που κάνω, πόσοι τις διαβάζουν; Πόσο χρόνο αφιερώνει ένας έλληνας να δει ταινίες και πόσο για να διαβάσει κάποια βιβλία;
Έχω γράψει ένα βιβλίο για το χωριό μου. Εκδόθηκε χωρίς εικόνες, γιατί θα ανέβαζαν φοβερά το κόστος. Εκεί έγραφα ότι ένα κατωχωριτάκι (Κάτω Χωριό λέγεται το χωριό μου), μετά από 100 χρόνια, θα διαβάζει ίσως με συγκίνηση πώς ζούσαν οι προπαππούδες του. Αργότερα σκέφτηκα τι ωραία που θα ήταν αυτό το κατωχωριτάκι να έβλεπε πώς ήταν το χωριό τότε. Σίγουρα κάποιοι χωριανοί θα έχουν φωτογραφίες. Έχω κι εγώ. Αλλά ένα βίντεο δεν θα ήταν καλύτερο;
Φλερτάριζα για καιρό με την ιδέα να αγοράσω ένα βίντεο και να πάρω το χωριό μου. Μετά θα το ανέβαζα στο youtube. Όμως δεν το αποφάσιζα. Είχα την εντύπωση ότι τη βιντεοκάμερα τη χρησιμοποιεί κανείς για να πάρει ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές (γάμους, βαφτίσια, ταξίδια, κ.λπ), και ότι μόνο οι επαγγελματίες τη χρησιμοποιούν για τέτοιου είδους δουλειές.
Έβλεπα την ταινία Ten on ten, όπου ο Κιαροστάμι μιλούσε για το Ten, που γυρίστηκε ολόκληρο με βιντεοκάμερα, δίνοντας ταυτόχρονα μαθήματα σκηνοθεσίας. Βρισκόμουν στα μισά της ταινίας και τη σταμάτησα. Κάθισα στον υπολογιστή και παράγγειλα μια βιντεοκάμερα στο e-shop. Συνεχίζοντας να βλέπω την ταινία σκεφτόμουν ότι έκανα πολύ καλά.
Γιατί γράφω αυτές τις γραμμές.
Κάνοντας αυτή την ανάρτηση θέλω να δεσμευτώ ψυχολογικά, να μην υπαναχωρήσω. Με αυτή τη βιντεοκάμερα θέλω να κάνω τουλάχιστον ένα ντοκιμαντέρ, για το χωριό μου. Τα κείμενά μου ποτέ δεν τα διαβάζω. Βλέπω όμως παλιές φωτογραφίες, εκείνα τα παλιά βίντεο, και με συγκίνηση ξαναείδα το μονόλεπτο φιλμ όπου μιλάω για το βιβλίο μου «Οικολογικά παραμύθια και διηγήματα», στην εκπομπή του Νίκου Λαγκαδινού «Με τη φωνή του συγγραφέα» στη ΝΕΤ, πριν από περισσότερο από δέκα χρόνια, και που ανάρτησα προχθές. Αν γυρίσω αυτό το φιλμ, θα το βλέπω αργότερα με την ίδια συγκίνηση. Αυτό για μένα είναι το πιο μεγάλο κίνητρο.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Tuesday, November 29, 2011

 

Δεν ξαναψήνω μπλιο κουκιά, δε στένω μπλιο τσικάλι/ εκάηκα τη μια φορά να μη καώ την άλλη.

Άκουσα με συγκίνηση τη μαντινιάδα αυτή στο Τρίτο πρόγραμμα, στην εκπομπή του Σόλωνα Μιχαηλίδη. Ο Μιχαηλίδης μας είπε ότι την άκουσε από έναν λυράρη ο Δημήτρης Μητρόπουλος, του άρεσε πάρα πολύ η μουσική, και από αυτήν εμπνεύστηκε το έργο του «Κρητική γιορτή», που το ακούσαμε σε ενορχήστρωση Νίκου Σκαλκώτα, δεν θυμάμαι όμως από ποια ορχήστρα. Σαν σήμερα πέθανε ο Μητρόπουλος, 2-11-1960, σε ηλικία 64 ετών.
Την μαντινιάδα αυτή την άκουσα με πόνο ψυχής από τον πατέρα μου, λίγες βδομάδες πριν πεθάνει. Ζούσε στην Κρήτη μόνος, μετά το θάνατο της μητέρας μου. Του έλεγα ότι μπορεί να έλθει να μείνει μαζί μας όποτε νομίζει ότι δεν μπορεί πια να τα καταφέρνει μόνος του. Ερχόταν όταν ήταν άρρωστος, αλλά μόλις ένοιωθε καλά, σε κανένα μήνα περίπου, έφευγε για την Κρήτη. «Δεν κάνω εγώ σ’ αυτή τη φυλακή», μου έλεγε. Δεν τον πίεζα. Στα 85 του όμως, το 1988, υποφέροντας από βρογχικό άσθμα, αποφάσισε να ζήσει μαζί μας οριστικά. Με τη λαχτάρα της καλοκαιρινής επιστροφής στην Κρήτη.
Έζησε άλλα 9 χρόνια. Παρά τις τέσσερις εγχειρήσεις, καταρράκτη και γλαύκωμα σε κάθε μάτι, καθώς ήταν πολύ γέρος, έχασε σταδιακά το φως του. Δεν τυφλώθηκε, αυτοεξυπηρετείτο, έβλεπε ακόμη και το χάπι της πίεσης πάνω στο τραπέζι και το έπαιρνε, όμως στο τέλος είχε βαρεθεί τη ζωή του, και ήθελε να φύγει. Προσπαθούσα όσο μπορούσα να τον ενθαρρύνω. Τότε μου είπε την μαντινιάδα «Δεν ξαναψήνω μπλιο κουκιά δεν στένω μπλιο τσικάλι/ εκάηκα τη μια φορά να μην καώ την άλλη».

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Wednesday, November 02, 2011

 

Θύτης και θύμα: Γλέζος και Μαχμαλμπάφ

Το διάβασα σε newsletter των Νέων: Ο Μανώλης Γλέζος και ο άνδρας των ΜΑΤ που του έριξε δακρυγόνο μιλούν λίγο μετά την ιδιωτική συνάντηση στο σπίτι του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς. Ολόκληρη η ιστορία βρίσκεται εδώ.
Ο θύτης λοιπόν, ο αστυνομικός, συναντιέται με το θύμα του, τον Μανώλη Γλέζο, που σε πρόσφατη διαδήλωση του έριξε δακρυγόνο στα μάτια με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά. Και θυμήθηκα ένα ανάλογο περιστατικό που διάβασα πριν λίγες μέρες, ψάχνοντας στο διαδίκτυο για τον Ιρανό σκηνοθέτη Μοχσέν Μαχμαλμπάφ. Αντιγράφω από τη σχετική ιστοσελίδα.
"Ο Μοχσέν Μαχμαλμπάφ γεννήθηκε το 1957 σε μια φτωχογειτονιά της Τεχεράνης και εργαζόταν από τα οχτώ του χρόνια. Στα έντεκα του παρατάει το σχολείο και στα δεκαεφτά του, την εποχή που κυβερνούσε ο Σάχης, ήταν μέλος μιας επαναστατικής ομάδας, μαχαιρώνει έναν αστυνομικό, καθώς προσπαθεί να του κλέψει το πιστόλι. Με το όπλο αυτό σκόπευε να ληστέψει μια τράπεζα και να χρηματοδοτήσει έτσι το κίνημα. Όμως ο αστυνόμος τον πυροβολεί στο στομάχι και ο νεαρός επαναστάτης περνάει επτά χρόνια στη φυλακή. Η απελευθέρωσή του έρχεται το 1979, με την νίκη της επανάστασης, που τον τοποθετεί επικεφαλής του Γραφείου Προπαγάνδας των Ισλαμικών Γραμμάτων και Τεχνών....
Ο Μαχμαλμπάφ έβαλε υποθήκη το σπίτι του, για να χρηματοδοτήσει την ταινία του "Μια στιγμή αθωότητας",στην οποία ο σκηνοθέτης εμφανίζεται μαζί με τον αστυνόμο, θύμα και θύτη της νιότης του, θέλοντας να εξιλεωθεί για τα σφάλματά του. Το περίεργο είναι πως ο ίδιος ο πρώην αστυνόμος τον βρήκε και του ζήτησε να παίξει σε μια ταινία του".

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Sunday, March 14, 2010

 

Αθωώθηκε η Στέλλα Πρωτονοτάριου

Αθωώθηκε η Στέλλα Πρωτονοτάριου. Εδώ βρίσκεται η ανακοίνωση της ΔΟΕ. Διώχθηκε, όπως λέει η ανακοίνωση, από την τότε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Και σκέφτομαι ότι τελικά υπάρχουν και χειρότερα. Εγώ απλώς διώχτηκα από σχολικός σύμβουλος, με εντολή από την τότε ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να μου αλλάξουν την βαθμολογία στη συνέντευξη(τα εικοσάρια έγιναν τριάρια και από πρώτος βρέθηκα τεσσαρακοστός δεύτερος), πράγμα που συνιστά ποινικό αδίκημα όπως με πληροφόρησε ο αιρετός κος Θεόφιλος Σακαλλίδης. Εγώ απλώς στη συνέχεια πέρασα μια ΕΔΕ για τα σόκιν ανέκδοτα που είχα αναρτήσει σ' αυτό το blog. Η Στέλλα Πρωτονοτάριου πέρασε πλημμελειοδικείο, εκεί που έπρεπε να της πούνε μπράβο για την πρωτοβουλία της,τη διδασκαλία της αλβανικής στους αλβανούς μαθητές. Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να την είχα πάθει κι εγώ. Ως σχολικός σύμβουλος είχα αναρτήσει στην ιστοσελίδα μου δυο διηγήματα του Ισμαήλ Κανταρέ, με την προτροπή στους συναδέλφους να τα διδάξουν στους μαθητές τους, με το σκεπτικό ότι έχουν δικαίωμα οι αλβανοί μαθητές να μάθουν ότι έχουν ένα μεγάλο συγγραφέα διεθνούς φήμης, όπως έχουμε εμείς τον Καζαντζάκη. Όχι, δεν μου είπαν μπράβο γι αυτή την πρωτοβουλία, αλλά ευτυχώς, σκέφτομαι τώρα, δεν με δίωξαν κιόλας.

28-1-10

Γιώργος Σεφέρης, Ο γυρισμός του ξενιτεμένου

Ουφ, επί τέλους, ξεμπέρδεψα με τον ΑΣΕΠ, απόψε τέλειωσα το τελευταίο πακέτο. Διόρθωνα την διδακτική των Νέων Ελληνικών. Οι υποψήφιοι κλήθηκαν να παρουσιάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα δίδασκαν το ποίημα «Ο Γυρισμός του ξενιτεμένου» του Σεφέρη. Σκέφτηκα να γράψω δυο λόγια και γι αυτό, όπως έκανα και με «Το πρώτο σκαλί» του Καβάφη στον προηγούμενο ΑΣΕΠ (γράφω γι αυτό στην προ-προηγούμενη ανάρτηση), όχι για να δώσω μια διαφορετική ερμηνεία όπως σ’ εκείνο, αλλά για να θίξω κάποια ζητήματα θεωρίας που μου ήλθαν στο μυαλό καθώς διόρθωνα. Ακόμη, για να παρουσιάσω τη μελοποιημένη εκδοχή του Γιάννη Μαρκόπουλου, που οι υποψήφιοι φάνηκε να αγνοούν, τουλάχιστον εκείνοι των οποίων τα γραπτά διόρθωσα, με μόνο δύο εξαιρέσεις σε 500 τόσα γραπτά.
Υποστηρίζεται από πολλούς ότι υψηλή λογοτεχνία είναι εκείνη που μεταφέρει διαχρονικά μηνύματα. Ποιο είναι το διαχρονικό μήνυμα εδώ; Ο ξενιτεμένος, όταν γυρνάει στην πατρίδα του, βρίσκεται συνήθως μπροστά σε αλλαγές που τον απογοητεύουν. Θέλει να βρει την πατρίδα του όπως την άφησε, και αυτή συχνά είναι αγνώριστη.
Όμως ο ποιητής μας αυτό το διαχρονικό μήνυμα θέλει να περάσει; Όχι. Το μήνυμά του έχει σχέση με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελλάδα κατά το χρόνο της παραγωγής του ποιήματος. Ο Σεφέρης μόλις έχει επιστρέψει στην Αθήνα από την Κορυτσά, και τοποθετήθηκε ως λογοκριτής του ξένου τύπου από το καθεστώς του Μεταξά. Ως διπλωμάτης μπορούσε επίσης να έχει εικόνα για τη διεθνή κατάσταση, για τα σύννεφα πολέμου που φαίνονταν στον ορίζοντα. Η τελευταία φράση «χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα» αίρουν το διαχρονικό του μηνύματος και το κάνουν επικαιρικό, και προπαντός βέβαια ο χρονολογικός δείκτης γραφής του ποιήματος: «Άνοιξη του 1938». Χωρίς αυτόν τον εξωτερικό δείκτη ένας δομιστής που επικεντρώνεται μόνο στο κείμενο θα ήταν ανίκανος να ερμηνεύσει επαρκώς το ποίημα. Όσο για το Intentional fallacy (το λάθος της πρόθεσης) του W. K. Wimsatt, ούτε λόγος να γίνεται. Ο Σεφέρης είχε πρόθεση γράφοντας το ποίημα, και η πρόθεσή του ήταν να καταγγείλει την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η Ελλάδα κάτω από το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά. Ως λογοκριτής ο ίδιος, περνάει με πολύ πονηρό τρόπο το κατηγορώ του. Ο «ξενιτεμένος» ποιητής Σεφέρης δεν έχει διάθεση να συμβιβαστεί, παρά τις προτροπές του φίλου του, με μια πατρίδα την οποία δεν αναγνωρίζει. Για τον διπλωμάτη όμως Σεφέρη τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μήπως ενυπάρχει στο επικαιρικό μήνυμα ένα άλλο διαχρονικό;
Φυσικά. Η καταγγελία μιας κατάστασης κοινωνικής παρακμής, έκπτωσης των αξιών, ηθικής φθοράς και διαφθοράς. Ένας ξενιτεμένος που θα γύριζε σήμερα στην Ελλάδα, μετά ας πούμε από 25 χρόνια παραμονής στο εξωτερικό, άραγε θα την αναγνώριζε;

29-4-09

 

Alberto Fujimori, καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση

Μόλις τώρα πήρα το email από την Διεθνή Αμνηστία, ότι ο Alberto Fujimori ha sido condenado por las violaciones de los Derechos Humanos que cometio mientras era presidente de Peru (καταδικάστηκε για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενόσο ήταν πρόεδρος του Περού). Περισσότερα για τον Φουτζιμόρι εδώ.
Δεν θα έγραφα την είδηση αν δεν ήθελα να την συνδυάσω με κάτι άλλο: Ο Φουτζιμόρι κέρδισε τις εκλογές το 1990 έχοντας σαν αντίπαλο τον συγγραφέα Μάριο Βάργκας Γιόσα. Μήπως θα πρέπει να αλλάξουμε το πλατωνικό εκείνο "Οι πολιτείες θα σωθούν ή όταν οι κυβερνήτες φιλοσοφήσουν ή όταν οι φιλόσοφοι κυβερνήσουν", με το "Οι πολιτείες θα σωθούν ή όταν οι κυβερνήτες γίνουν λογοτέχνες ή όταν οι λογοτέχνες κυβερνήσουν"; Το βλέπω χλωμό, αλλά το 1990 το Περού είχε μια ευκαιρία.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Wednesday, April 15, 2009

Τουρκία, Ισλάμ, Κεμάλ

Για να μη νομίσετε ότι με ενδιαφέρει μόνο η κουλτούρα, και γράφω μόνο για βιβλία και ταινίες.
Συζητάγαμε χθες βράδυ στην ομάδα κοινωνικής ανθρωπολογίας για την κατάσταση στην Τουρκία. Η συζήτηση άναψε. Θα εκθέσω επιγραμματικά κάποιες απόψεις που διατύπωσα.
Η δημοκρατία, όπως και ο ρεαλισμός στη λογοτεχνία, κυριάρχησαν για σύντομα διαστήματα στην παγκόσμια ιστορία.
Οι μουσουλμανικές χώρες δεν είναι έτοιμες για δημοκρατία. Όλοι ξέρουμε ότι εκεί επικρατούν λίγο πολύ απολυταρχικά καθεστώτα.
Το Ιράν είναι ένα καλό παράδειγμα. Χειροκροτούσαμε την εξέγερση την ιρανών κατά του δικτάτορα Σάχη.
Μετά παγώσαμε. Ο Χομεϊνί ήταν τρισχειρότερος δικτάτορας. Προχθές μόλις η Διεθνής Αμνηστία μας παρακάλεσε να βάλουμε στις ιστοσελίδες μας ένα banner καταδικάζοντας τις εκτελέσεις δια λιθοβολισμού στο Ιράν. Το έχω βάλει σ’ αυτό το blog.
Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός φουντώνει. Τα εργοστάσια κατασκευής μαντίλας τρίβουν τα χέρια τους από χαρά.
Στην Τουρκία ο Ερντογάν κερδίζει τη μια μάχη μετά την άλλη. Οι κεμαλιστές χάνουν συνεχώς έδαφος.
-Τι μας λες, ο Ερντογάν θα γίνει ισλαμιστής δικτάτορας;
-Όχι απαραίτητα. Αλλά μπορεί να γίνει ο Κερένσκι της Τουρκίας.
Η Τουρκία είναι μια μουσουλμανική χώρα. Η δημοκρατία δεν της ταιριάζει. Είναι καλύτερη όμως η «δημοκρατία» των κεμαλικών στρατηγών που έχουν φιλοδυτικούς προσανατολισμούς και σέβονται σε κάποιο βαθμό τις αξίες των δυτικών δημοκρατικών, όπως για παράδειγμα τα δικαιώματα των γυναικών (να θυμίσουμε ότι στην Τουρκία οι γυναίκες είχαν δικαίωμα ψήφου από το 1934, ενώ στην δημοκρατική Ελλάδα απέκτησαν μόλις το 1952;) παρά μια ισλαμική «δημοκρατία» τύπου Ιράν. Καλύτερα τα νήματα της τουρκικής δημοκρατίας να τα κρατάνε οι στρατηγοί παρά οι μουλάδες.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Thursday, January 29, 2009

 

Εισαγωγή σε ανάρτηση

Μου συνέβη μόνο μια φορά να χάσω ένα κείμενό μου. Ήταν ένα σύντομο συγκριτολογικό, ανάμεσα σε ένα διήγημα του Ανδρέα Μήτσου και στο Μακριά από το αγριεμένο πλήθος του Τόμας Χάρντυ. Έφαγα τον κόσμο, έκανα search στον σκληρό, έψαξα ένα σωρό δισκέτες, τίποτα. Από τότε έγινα πιο προσεκτικός. Και βέβαια για να το ξαναγράψω ούτε λόγος, δεν είχα το κουράγιο.
Το παρακάτω επίσης μου συνέβη για πρώτη φορά. Ελπίζω δηλαδή, γιατί δεν μπορώ να ξέρω.
Μια τοπική εφημερίδα, η «Ιεράπετρα 21», έστειλε «πρόσκληση στους γεραπετρίτες δημιουργούς» να στείλουν τα πονήματά τους, πεζά, ποιήματα κ.λπ. προκειμένου να εκδοθούν σε ένα συλλογικό τόμο. Καταληκτική ημερομηνία η σημερινή, για την ακρίβεια η χθεσινή μια και είμαστε μετά τα μεσάνυχτα. Σκέφτηκα ότι κάτι έπρεπε να στείλω, είχα γράψει κάτι μαντινάδες, αλλά τελικά σκέφτηκα να στείλω ένα ποίημα, έντονα βιωματικό, γραμμένο την εποχή της χούντας. Έδωσα find με λέξεις – κλειδιά, αλλά καλού κακού είπα να ψάξω και ο ίδιος. Βρήκα ένα αρχείο με τίτλο palakida. Τι διάβολο είναι αυτό, λέω. Το ανοίγω και βρίσκομαι μπροστά σε ένα κείμενο ξεχασμένο, δύο σελίδων, που είχα σκοπό να το επεξεργαστώ και να το αναπτύξω περισσότερο.
Το να ξεχάσω κάτι που έχω γράψει δεν μου είχε ξανασυμβεί. Κοιτάζω στις ιδιότητες του αρχείου, και διαβάζω «τροποποιήθηκε, Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2002». Βρήκαμε λοιπόν το terminus ante quem. Το terminus post quem είναι μετά την ενασχόλησή μου με το ασιατικό θέατρο, που αν θυμάμαι καλά ξεκίνησε λίγο μετά που τέλειωσα το διδακτορικό, δηλαδή μετά το 1996, και αφού είδα το Αντίο Παλλακίδα μου, video cd που μου έφερε η κυρία Yu, δασκάλα μου στα κινέζικα, και που στάθηκε αφορμή να είμαι pioneer στην αγορά dvd player, 225 χιλιάρικα, νομίζω το 1997. Πριν δυο μήνες μου είπε ο γιος μου ότι το Carrefour έδινε dvd player με 8 ή 9 ευρώ, δεν θυμάμαι. Τρία χιλιάρικα δηλαδή, εξευτελισμένα μετά από τόσα χρόνια.
Μετράω τις λέξεις του κειμένου, τέλεια! Κάπου 800 τόσες, με όριο τις 1000. Το ξανακοιτάζω λιγάκι, είχε κενά, πράγματα που έπρεπε να ψάξω, τα έψαξα, έκανα και τις ανάλογες διορθώσεις, δεν αντέχω να κάνω άλλες, και είπα να το αναρτήσω και στο blog μου αφού το στείλω.
Τώρα θα μου πείτε, γιατί να μην το επεξεργαστώ περισσότερο, να το στείλω κάπου αλλού;
Τι νόημα θα είχε μια πιο φιλόδοξη δημοσίευση παραπάνω; Και με αυτές που έχω, στις πρόσφατες επιλογές των σχολικών συμβούλων πήρα το μάξιμουμ στα μόρια για το συγγραφικό έργο, και δεν είδα να με ωφέλησε.
Έχω ένα κατάλογο με καμιά εικοσαριά πιθανά θέματα για επεξεργασία, με μορφή ανακοίνωσης ή άρθρου. Για καθένα έχω καταγράψει κάποιες σκέψεις ή έχω αντιγράψει σχετικά αποσπάσματα. Σκεφτόμουν κάποτε να τα επεξεργαστώ. Τώρα ξέρω ότι δεν έχει νόημα να το κάνω. Μπορώ να καταγράψω απλά τις ιδέες, σε κείμενα μιας ή δυο σελίδων. Να κάνω κάτι ανάλογο με αυτό που λέει κάπου ο Μπόρχες, δεν θυμάμαι πού και δεν σκοπεύω να το ψάξω, ότι αντί να γράψεις ένα μεγάλο πλατειαστικό μυθιστόρημα μπορείς να γράψεις για τα πράγματα που θα ήθελες να βάλεις σ’ αυτό το μυθιστόρημα. Αυτό τουλάχιστον ελπίζω πως θα καταφέρω να το κάνω. Ελπίζω, γιατί η ζωή φέρνει πολλά απρόοπτα.
Το συγκεκριμένο κείμενο, μια και το έχω έτοιμο, το αναρτώ, μην το χάσω όπως το άλλο (αν και γι αυτό δεν υπάρχει κίνδυνος), ή μην το ξεχάσω (γι αυτό υπάρχει κίνδυνος, το Alzheimer βλέπω να εξαπλώνεται σαν επιδημία. Και δεν υπάρχει και εμβόλιο).

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Saturday, November 01, 2008

 

Οι ρίζες της σύμπτωσης ξαναχτυπούν

Αναφέρομαι στην προπροπροηγούμενη ανάρτησή μου που είχε τίτλο «Οι ρίζες της σύμπτωσης».
Προχθές, Πέμπτη, στο msn messenger βλέπω ένα φίλο μου να ακούει το πρώτο κονσέρτο για πιάνο του Μπραμς.
Για χρόνια ήταν το αγαπημένο μου κονσέρτο για πιάνο. Μετά ήλθε αυτό του Μπέλλα Μπάρτοκ.
Κάνω αμέσως chat, για να του πω πως ακούει ένα από τα αγαπημένα μου κονσέρτα. Και πάλι το τρίτο μέρος είναι αυτό που μου αρέσει πιο πολύ.
Χθες, ένας φίλος μου μου έδωσε δυο προσκλήσεις για το Μέγαρο.
Φεύγουμε και δεν προλαβαίνω να κοιτάξω τι έργα παίζει. Στο μέγαρο όμως παίρνω το πρόγραμμα για να δω.
Ήταν στο πρόγραμμα, μαζί με την όγδοη συμφωνία του Μπετόβεν και το συμφωνικό ποίημα «Ο Σιντ» ενός Έλληνα που τον άκουγα για πρώτη φορά, του Διονύση Ροδοθέατου. (Το μόνο που κατάφερα να βρω στο google γι αυτόν είναι πως το Δ. του προγράμματος δεν ήταν Δημήτρης όπως νόμισα αρχικά αλλά Διονύσης, και πως ήταν μαθητής του Σπυρίδωνα Ξύνδα, ο οποίος γεννήθηκε το 1812 ή 14 και πέθανε το 1896. Άρα ο Ροδοθέατος είναι λίγο μεταγενέστερος).

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Saturday, October 18, 2008

I am feeling proud

Δεν κρατιέμαι να μην το γράψω.
Το ανακάλυψα σήμερα τυχαία, ψάχνοντας στο google με το όνομά μου στα αγγλικά.
Το site μου στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο ήταν καταταγμένο στην 23η θέση, από 75 συνολικά, και νομίζω ήταν το μόνο ελληνικό. Αυτό στο www.topblogsites.com,στην κατηγορία academics.
Δεν σας παραπέμπω όμως σ' αυτό. Κάποτε παρέπεμψα από αυτό το site σ' αυτό εδώ το blog, και αυτό μου στοίχισε τη θέση μου σαν σχολικός σύμβουλος και τρεις μήνες παύση, άνευ αποδοχών. Η παροιμία λέει ότι όποιος καεί στο χυλό φυσά και το γιαούρτι. Το γιαούρτι εδώ είναι να κάνω το αντίστροφο.
Αλλά τι το ξεχωριστό έχει αυτό το site;
Θα έλεγα τι το μοναδικό;
Μου πήρε χρόνο να το φτιάξω.
Είμαι πεπεισμένος ότι έχουμε ξεπεράσει την εποχή του Γουτεμβέργιου. Ό,τι ψάχνω πια, το ψάχνω όχι σε χαρτούρα, αλλά ηλεκτρονικά.
Κάποτε στη Χαλκίδα, στο μάθημα της εξομοίωσης, είδα μια συναδέλφισσα να μου κραδαίνει από μακριά ένα χαρτί. Ήταν η εργασία μιας φοιτήτριάς της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Με είχε στη βιβλιογραφία. Κοίταξα με περιέργεια να δω σε ποιο κείμενό μου έκανε αναφορά.
Ήταν ένα κείμενο δημοσιευμένο στο "Σαμιζντάτ". Το "Σαμιζντάτ" κυκλοφορούσε μόλις σε καμιά πενηνταριά αντίτυπα, και ήταν αναρτημένο στο διαδίκτυο.
Προφανώς είχε δει τη δημοσίευσή μου στο διαδίκτυο.
Τι έκανα λοιπόν με την ιστοσελίδα μου.
Σκανάρισα όλα τα κείμενά μου πριν το '93, που τότε δεν είχα υπολογιστή. Το ίδιο έκανα και με τα βιβλία μου. Μάλιστα τα πρώτα μου ήταν σε ένα ιδιόμορφο μονοτονικό, που έπρεπε να ξαναπληκτρολογήσω πάρα πολλές λέξεις. Έπειτα τα σελιδοποίησα όπως ήταν δημοσιευμένα. Στη συνέχεια τα ανάρτησα στην ιστοσελίδα μου. Έτσι μπορεί κανείς να αναφερθεί στις δημοσιεύσεις μου παραπέμποντας όχι στην ιστοσελίδα, αλλά στο τυπωμένο κείμενο.
Μου πήρε πάρα πολύ χρόνο αυτή η δουλειά, αλλά, από ό,τι δείχνει, άξιζε τον κόπο.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Tuesday, October 14, 2008

 

Οι ρίζες της σύμπτωσης

Οι συμπτώσεις τώρα τελευταία αρχίζουν να παίζουν ένα περίεργο ρόλο στη ζωή μου. Είναι σαν να με κοροϊδεύει κάποιος εκεί ψηλά για το βιβλίο μου Η Αναγκαιότητα του μύθου. Οι πιο συνταρακτικές βέβαια συνέβησαν την ημέρα εκείνη που έγραψα ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, και μάλιστα σε σχέση με το κείμενο, πριν τρεις μήνες περίπου, που τελικά του έδωσα τον τίτλο ενός βιβλίου του Άρθουρ Καίσλερ, Οι ρίζες της σύμπτωσης, που το είχα χρησιμοποιήσει στη βιβλιογραφία του πρώτου μου βιβλίου Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα.
Σήμερα μου συνέβησαν πάλι κάτι φοβερές συμπτώσεις.
Δεν ξέρω πώς μου ήλθε, πριν πάω για τη δουλειά, να βάλω να ακούσω το τρίτο κονσέρτο για πιάνο του Μπέλλα Μπάρτοκ. Στη δουλειά, κατά τις 12.30, το Τρίτο Πρόγραμμα βάζει το ίδιο κονσέρτο. Ήμουν στο κολυμβητήριο όταν με πήρε τηλέφωνο ο φίλος μου ο Γιάννης ο Πούλος για να μου πει ότι θα μου δώσει δυο προσκλήσεις για την αποψινή συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας στο Μέγαρο. Κοιτάζω το πρόγραμμα και τι έπαιζε; Το τρίτο κονσέρτο του Μπέλλα Μπάρτοκ, από τα πιο αγαπημένα μου. Ψάχνω για παρέα, και σε ποιον καταλήγω τελικά, ενώ δεν είχα καν τα τηλέφωνά του, μόνο το e-mail του; Σε ένα πρόσφατο πολύ καλό φίλο, τον Κωνσταντίνο τον Μπούρα. Την παραμονή που έγραφα το παραπάνω αυτοβιογραφικό κείμενο συναντηθήκαμε για πρώτη φορά, μαζί με τη φίλη μας τη Λαμπρίνα, και, ανάμεσα στα άλλα, μας μίλησε και για τη σημασία των συμπτώσεων (που δεν είναι, υποστηρίζει, συμπτώσεις) στη ζωή μας.
Η συναυλία ήταν πολύ ωραία. Το κομμάτι του έργου που μου αρέσει περισσότερο είναι το τρίτο μέρος. Ακούστε το.

Συμπληρώνω, μετά από δυο μέρες, Κυριακή 12 Οκτωβρίου. Τι άκουσα σήμερα στο Τρίτο Πρόγραμμα, στις 11.00; Ωριαίο αφιέρωμα στον Bella Bartok.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Saturday, October 11, 2008

 

Τζεμίλ Τουράν, Τα παιδιά του Αραράτ

Επειδή μπορεί να μην κάνω παρουσίαση του βιβλίου, ας παρουσιάσω τουλάχιστον την παρουσίαση που του έγινε την περασμένη Δευτέρα, 31-3-2008 στην αίθουσα ανταποκριτών ξένου τύπου.
Ο Τζεμίλ Τουράν είναι Κούρδος πρόσφυγας και ήλθε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 80. Έχει γράψει, απ’ όσο ξέρω, δυο ακόμη βιβλία.
Μίλησαν για το βιβλίο η Ήρα Βαλσαμάκη, ο Τηλέμαχος Χυτήρης και η Μαρία Πίνιου-Καλλή.
Την παράσταση την έκλεψε η τελευταία ομιλήτρια, γιατρός δερματολόγος και μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας που ερευνά τις περιπτώσεις βασανιστηρίων. Τα όσα αφηγήθηκε ήταν ανατριχιαστικά.
Και δυο πληροφορίες που έδωσε:
Πριν λίγες μέρες δόθηκε πολιτικό άσυλο σε Ιρανό ομοφυλόφιλο που βασανίστηκε άγρια από τις ιρανικές αρχές.
Οι λαθρομετανάστες, μόλις φτάνουν καραβοτσακισμένοι στις ακτές, τους υποβάλλουν σε βασανιστήρια για να μαρτυρήσουν ποιος τους μετέφερε. Το πιο συνηθισμένο, τους βουτάνε το κεφάλι στο νερό.
Μίλησαν και δυο ακόμη, φίλοι του Τουράν.
Ενδιαφέρουσα η παρατήρηση του ενός:
Στη δεκαετία του 80, τότε που το ΠΑΣΟΚ είχε όραμα, δινόταν χωρίς δυσκολία πολιτικό άσυλο.
Έπειτα με το σταγονόμετρο.
Το δικό μου σχόλιο:
Τότε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ατσαλωμένα από την αντίσταση στη χούντα είχαν όραμα. Κάποια απ’ αυτά το έχασαν στη συνέχεια.
Και τα νέα στελέχη;
Όλων των κομμάτων.
Φοβάμαι ότι δεν οδηγούνται από κανένα όραμα, αλλά απλά από την προοπτική μιας επιτυχημένης, και εν πολλοίς επικερδούς, καριέρας.
Η μόνη ελπίδα, οι εξαιρέσεις που υπάρχουν πάντα στον κανόνα.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Monday, April 07, 2008

Μην τολμήσετε να πειράξετε τον Μπάμπη

Μπορεί να με καταδιώκει ο εωσφόρος, όμως έχω την προστασία του θεού.
Το θυμήθηκα, όχι τυχαία.
Ο φίλος μου ο Σταύρος το λέει στο διπλανό του σε μια κηδεία: «Μην τολμήσετε να πειράξετε τον Μπάμπη».
Η ιστορία άρχισε ως εξής.
Κάποιος ηλικιωμένος χωριανός μου μας έκλεβε σωλήνες του νερού. Δεν ήταν το κόστος τους, αλλά ο κόπος του πατέρα μου, γέρος άνθρωπος, να τις αντικαθιστά κάθε χρόνο – με τη βοήθειά μου φυσικά. Ως πονηρός χωριάτης όμως έγραφε πάνω το όνομά τους.
Αγαπάει ο θεός τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη. Τις βρήκα (όχι όλες φυσικά) έξω από το σπίτι του. Φώναξα τον αγροφύλακα, έγινε μήνυση. Ένα μήνα πριν τη δίκη πέθανε από την επάρατο. Στενοχωρήθηκα. Έτσι όταν με ενημέρωσαν κάποιοι χωριανοί μου ότι ένας γείτονάς μου σε ένα αμπέλι είχε κάνει κάποια καταπάτηση, δεν έδωσα συνέχεια, δεν έκανα μήνυση. Είπα «Δεν θα τα πάρει μαζί του στον άλλο κόσμο». Σε μερικούς μήνες πέθανε κι αυτός από την ίδια ασθένεια. Στην κηδεία του είναι που είπε την παραπάνω φράση ο φίλος μου ο Σταύρος.
Πριν λίγες μέρες, περνώντας από ένα σπίτι που είχα νοικιάσει πριν τέσσερα χρόνια, είδα ότι πουλιόταν. Από περιέργεια έγραψα το τηλέφωνο. Τηλεφώνησα. Απάντησε ένας μεσίτης. Πήρα τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη, το τηλέφωνο είχε αλλάξει. Το κινητό του δεν απαντούσε. Προφανώς πέθανε, και τον κληρονόμησαν οι συγγενείς του. Δεν παίρνω κι όρκο. Όταν άφησα το σπίτι, μου έφαγε τη μισή εγγύηση. Με διαβεβαίωσε ότι θα μου την επέστρεφε, και έτσι δεν έκανα αυτό που κάνουν όλοι, να την συμψηφίσω με τα δυο τελευταία νοίκια.
Έτσι θυμήθηκα τη φράση του Σταύρου. Με πείραξε, και μάλλον το πλήρωσε κι αυτός όπως οι άλλοι δυο.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όλοι όσοι με πειράζουν πεθαίνουν.
Τώρα, γιατί τα γράφω όλα αυτά.
Έτσι, για να γράψω κάτι για το blog μου, όχι μόνο βιβλιοκριτικές.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Sunday, January 20, 2008

Ισορροπίες

Το καλοκαίρι με έβγαλαν από σχολικό σύμβουλο.
Την ίδια εποχή με έβαλαν σαν λήμμα στο ΛΕΞΙΚΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ των εκδόσεων Πατάκη, όπως μου έδειξε προχθές ο Ιάσων Ευαγγέλου, στο φιλολογικό του καφενείο της Πέμπτης.
Η ζωή έχει τα πάνω κάτω: μεταφορά
Η ζωή μου είχε το βγες μπες: κυριολεξία

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Sunday, December 09, 2007

Πάλι το 666

Παραθέτω κατ’ αρχήν απόσπασμα από ένα κείμενό μου που το προορίζω για κάπου αλλού.
«Ήμουν μαθητής δημοτικού, σε κάποια μεσαία τάξη, και περπατούσα σε ένα μονοπάτι στο χωριό μου, στα περιβόλια. Ξαφνικά σε ένα «τράφο», σε μια ξερολιθιά που οριοθετούσε την πεζούλα από το μονοπάτι, βρήκα ένα εικονισματάκι, σε σχήμα οβάλ, στο μέγεθος της παλάμης ενός μωρού. Ήταν του αγίου Χαραλάμπου. Το πρωί είχε λειτουργηθεί η διμάρτυρη εκκλησία του χωριού. Ήταν 10 Φλεβάρη, ημέρα της χάρης του.
Πριν δυο χρόνια με πήρε τηλέφωνο μια μαμά, πανικόβλητη, για να μου πει τα προβλήματα που είχε ο γιος της με τη φιλόλογό του. Έκανα την παρέμβασή μου, το παιδί πέρασε την τάξη. Η μαμά, αγιογράφος, μου έκανε δώρο μια εικόνα του άγιου Χαράλαμπου. Την έχω κρεμασμένη πάνω από το κρεβάτι μου.
Την παρακάτω ιστορία μάς την αφηγήθηκε ο φίλος μου Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, καθηγητής γλωσσολογίας, σε μια δεξίωση στο σπίτι του Θόδωρου Γραμματά, καθηγητή θεατρολογίας, ο οποίος είχε εποπτεύσει το διδακτορικό μου. Νόμιζε ότι την ήξερα, όμως εγώ την άκουγα για πρώτη φορά.
Ήταν κάπου δυο χρόνια πριν το 1997, χρονιά που πέθανε ο πατέρας μου. Είχε έλθει σπίτι μας μαζί με την Ιωάννα, τη γυναίκα του. Ο Χρίστος κουβέντιαζε με τον πατέρα μου, χωρίς εγώ να είμαι μπροστά. Με επαινούσε. Ο πατέρας μου του είπε –Ξέρω, ξέρω, μου το είπε ο παπάς που τον βάφτισε. Η βάφτιση είχε από ώρα τελειώσει, και ξαφνικά με φώναξε ο παπάς να δω την κολυμπήθρα. Ο σταυρός που είχε χαράξει στο λαδωμένο νερό δεν είχε διαλυθεί. Αυτό το θεώρησε καλό σημάδι.
Σε ενημέρωση για τα καινούρια βιβλία του Γυμνασίου μας παρουσίασαν ένα εκπαιδευτικό λογισμικό για τη λογοτεχνία. Δειγματικά μας πρόβαλαν τη βιογραφία του Παπαδιαμάντη, με αρχεία εικόνας και ήχου. Με έκπληξή μου άκουσα ότι και στη δική του βάφτιση συνέβη το ίδιο γεγονός, ο σταυρός δεν διαλύθηκε».
Φαίνεται ζήλεψε ο διάβολος και άρχισε να με καταδιώκει. Έτσι κανόνισε ώστε να μην επανεκλεγώ σχολικός σύμβουλος. Τα όργανά του τιμωρήθηκαν, όμως ο ίδιος επέμενε να βάλει την υπογραφή του. Έτσι, γράφω σε
προηγούμενο post: «Ο διάβολος που φρόντισε να μην ξαναγίνω σχολικός σύμβουλος έβαλε και την υπογραφή του. Σήμερα πληρώθηκα με αποδοχές όχι σχολικού συμβούλου αλλά απλού καθηγητή. Πόσα ευρώ νομίζετε ότι ήταν το δεκαπενθήμερό μου; 666».
Από περιέργεια κοίταξα τις αποδοχές του δεύτερου δεκαπενθήμερου, μήπως ήταν 665 ή 667, αλλά και πάλι ήταν 666.
Την Κυριακή συνάντησα παλιό γνωστό από το στέκι της Ένωσης Κρητών Γαλατσίου, με καταγωγή από το χωριό μου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Με έκπληξή μου είδα ότι ο αριθμός του κινητού του τέλειωνε σε 666.
Φυσικά αν ήταν μόνο αυτό δεν θα έγραφα καινούριο σχετικό post. Αλλά σήμερα τρίτωσε το κακό.
Πηγαίνω στην Eurobank να ανοίξω μισθοδοτικό λογαριασμό, μια και οι καθηγητές του Βαρβακείου Λυκείου πληρώνονται μέσω Eurobank. Ανοίγω λοιπόν ένα λογαριασμό όψεως, και παίρνω το χαρτάκι με τα στοιχεία. Επειδή τα χαρτάκια χάνονται, είπα να τα γράψω και κάπου αλλού. Φαντάζεστε την έκπληξή μου βλέποντας τον κωδικό πελάτη. Ο οκταψήφιος αριθμός τελειώνει σε 666!!!!.
Ο Άρθουρ Καίσλερ έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Οι ρίζες της σύμπτωσης», που το χρησιμοποίησα στη βιβλιογραφία του πρώτου μου βιβλίου «Παραψυχολογία, μύθος ή πραγματικότητα». Ρε μπας και δεν είναι μύθος ο διάβολος;

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Wednesday, November 14, 2007

666

Ο διάβολος που φρόντισε να μην ξαναγίνω σχολικός σύμβουλος έβαλε και την υπογραφή του. Σήμερα πληρώθηκα με αποδοχές όχι σχολικού συμβούλου αλλά απλού καθηγητή. Πόσα ευρώ νομίζετε ότι ήταν το δεκαπενθήμερό μου; 666 

26-10-07

Σχετικά με την ΕΔΕ μου: Οι κίνδυνοι στο διαδίκτυο

Έχω ενημερώσει κάποιους φίλους για την εξέλιξη της ΕΔΕ που μου γίνεται, και νομίζω ότι πρέπει να ενημερώσω και τους επισκέπτες του blog μου.
Από την αρχή είχα την υποψία, για να μην πω τη βεβαιότητα, ότι στόχος της ήταν να παρεμποδισθεί η εκ νέου επιλογή μου ως σχολικός σύμβουλος. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ τη διαδικασία. Ήμουν πρώτος στη λίστα με τα αντικειμενικά μόρια, και επίσης πήρα εικοσάρια στην συνέντευξη. Υπάρχει σχετικό έγγραφο που λέει ότι οι ΕΔΕ που δεν έχουν τελεσιδικήσει δεν λαμβάνονται υπόψη στη συνέντευξη, και ο δικός μου φάκελος που είχε σταλεί από την προανάκριση ήταν ακόμη κλειστός. Μια αβανταδόρικη ερώτηση από την κα Κυρκίνη, την οποία και ευχαριστώ από αυτές τις γραμμές, σχετικά με τις 8 ξένες γλώσσες μου και τα κινέζικά μου, που μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω για τις σχέσεις ασιατικού θεάτρου με την αρχαία τραγωδία, είχε σαν αποτέλεσμα να πάρω εικοσάρια από όλους, με εξαίρεση ένα 19. Έτσι βρέθηκα πρώτος και στην τελική λίστα με 50.25 μόρια, την οποία αναμενόταν να υπογράψει η υπουργός. (Παρεμπιπτόντως, επειδή κοίταξα από περιέργεια τους πίνακες, είδα ότι είχα πάρει τα περισσότερα μόρια από όλους τους φιλολόγους πανελλαδικά, και από όλες τις ειδικότητες μόνο ένας ηλεκτρολόγος (ΠΕ17) είχε πάρει περισσότερα μόρια, 50,82, ενώ κάτω από μένα ήταν μία συνάδελφος των αγγλικών με 50 μόρια). Πολλοί είχαν μάθει για την πρωτιά μου, όπως κι εγώ με τηλεφώνημα στο αρμόδιο γραφείο. Δεχόμουν συγχαρητήρια, και με ειρωνεύονταν όταν έλεγα ότι μόνο όταν υπέγραφε η υπουργός θα έπαυε η αγωνία μου.
Οι φόβοι μου επαληθεύτηκαν. Η υπουργός ζήτησε την αναπομπή του ονόματός μου, με αποτέλεσμα σε δεύτερη συνεδρίαση του συμβουλίου επιλογής όπου δώσαμε την συνέντευξη τα εικοσάρια που πήρα να μετατραπούν σε τριάρια (εκτός από δύο που παρέμειναν 20), και έτσι από την πρώτη βρέθηκα στην 42η θέση.
Και ερωτώ: Γιατί δυο μέτρα και δυο σταθμά; Ήταν πιο τρομερά τα σόκιν ανέκδοτά μου στο blog μου σε σχέση με το σκάνδαλο που προκλήθηκε με τη σύμβουλο των αγγλικών με την αλλαγή στις βαθμολογίες στις πανελλαδικές, πράγμα για το οποίο διατάχθηκε ΕΔΕ και παρενέβη ο εισαγγελέας, και παρολαυτά επιλέγη εκ νέου; (Κατά τη γνώμη μου σωστά, αφενός γιατί δεν είχε τελεσιδικήσει η ΕΔΕ της, και επειδή στο τέλος τέλος εκτελούσε εντολές). Και τι να πω για τα δυο ανέκδοτα που μου καταμαρτυρούν, όπως διάβασα στην κοινοποίηση του εγγράφου για την τελική παραπομπή μου, όπου το ένα αναφέρεται σε κάποια ζώα του δάσους που έπαιρναν παραισθησιογόνες ουσίες, και το άλλο σε ένα παιδί που παρίστατο μάρτυρας των εξωσυζυγικών σχέσεων των γονιών του υπονομεύοντας έτσι το θεσμό της οικογένειας; (Παρεμπιπτόντως, τα θέματα αυτών των δύο ανεκδότων τα βρήκα μετά και στο βιβλίο του Τζακ Κερουάκ «Στο δρόμο». Μήπως το βιβλίο αυτό θα πρέπει να απαγορευθεί;) Τελικά όχι μόνο με τα σόκιν, αλλά με κανένα ανέκδοτο δεν μπορείς να είσαι ασφαλής.
Αυτοί είναι οι κίνδυνοι του διαδικτύου. Ο μόνος συνάδελφος που ξέρω να έχει επίσης ιστοσελίδα κατηγορήθηκε για κάποιες αναρτήσεις του, άδικα κατά τη γνώμη μου, και ίσως αυτό δεν είναι άμοιρο του γεγονότος ότι επίσης δεν επελέγη εκ νέου ως σχολικός σύμβουλος.
Συνάδελφοι bloggers, προσοχή. Στο post μου με τον προβληματισμό «Επωνυμία versus ψευδωνυμία» συζήτησα απλώς τα υπέρ και τα κατά. Τώρα τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της ψευδωνυμίας, χωρίς βέβαια και αυτό να αποτελεί απόλυτη προστασία, όπως φαίνεται στο κείμενο της Διεθνούς Αμνηστίας, στην προ-προτελευταία ανάρτησή μου.
Ξαναθυμίζω τις προδημοσιεύσεις μου, αλλά και τις τελευταίες δημοσιεύσεις μου, στην ιστοσελίδα μου http://users.otenet.gr/~hdermi

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Saturday, August 25, 2007

Ανακοίνωση

Σταματώ την απεργία στο blog μου για να ανταποκριθώ στο ευγενικό κάλεσμα της φίλης μου της Ελένης, για ανάρτηση μιας ανακοίνωσης.

Στα 200 χρόνια Βυρωνικής ποίησης και στο έτος Σολωμού είναι αφιερωμένη η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 23/05/2007 στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης, (Ιπποδρομίου 3) 8.30 με τίτλο "Λευτεριά για Λίγο πάψε..." Χαιρετίζουν Αλ Δαφνομίλης Μπ. Μπαρμπουνάκης. Μιλούν Π. Τριγάζης, ΓΓ του συλλόγου Μπάιρον για τον Φιλελληνισμό κ τον Πολιτισμό και Τριαντ. Κωτόπουλος, συνεργάτης ΑΠΘ, Ελένη Κάππα-Καρασαββίδου.

Να γίνω πιο συγκεκριμένος για την απεργία μου. Κάνω απεργία γιατί μου γίνεται ΕΔΕ, κατηγορούμενος "για αδικήματα τελούμενα δια του ηλεκτρονικού τύπου'. Πρόκειται για τα σόκιν ανέκδοτα που μου έστειλε η Έρη, για το post με τα στιχάκια για τον Βαρθολομαίο με τα δυο σχετικά σκίτσα που μου έστειλαν διάφοροι,με email και sms, και για μια γυμνόστηθη με την οποία εικονογραφούσα ένα ανέκδοτο, σκοπεύοντας να παραπέμψω σε αυτό με link σε εισήγησή μου σε συνέδριο που έγινε το φθινόπωρο στο Βόλο, με θέμα "
Λαϊκά στιχουργήματα και ανέκδοτα", όπου αναφερόμουν στις νέες δυνατότητες του διαδικτύου, περιμένοντας να προσφέρουν στα blogs και τη δυνατότητα ανάρτησης pps. Φυσικά έσβησα τα σχετικά posts εφόσον η υπηρεσία τα θεωρεί επιλήψιμα, παρόλο που δεν τα διώκει ο ποινικός κώδικας όπως μου εξήγησε ο δικηγόρος μου, και όπως μπορούσα να φανταστώ κι εγώ, και από όλες τις περιπτώσεις που αναφέρει το άρθρο 133 του δημισιοϋπαλληλικου κώδικα με το οποίο εγκαλούμαι μόνο η περίπτωση αυτή θα μπορούσε να με αφορά. Φυσικά μου είναι δύσκολο να φανταστώ δικαστήριο να με καταδικάσει για τις παραπάνω αναρτήσεις. Αυτά, για τους φίλους bloggers που αναρωτιούνται.

Έχω χάσει το κέφι μου για σχόλια, νιώθοντας να μου την έχουν στημένη. Σήμερα τα σόκιν, αύριο δεν ξέρω τι. Προς το παρόν θα περιορίζομαι σε προδημοσιεύσεις. Επί τη ευκαιρία θα παραπέμψω και στη δημοσίευση που έγινε στο Έθνος, όπου η φίλη η Ελένη Γκίκα παρουσιάζει τα πιο ενδιαφέροντα blogs, με τη δική της εισαγωγή και το δικό μου κείμενο, γραμμένο με την ευφορία για τα κολακευτικά σχόλια που άκουγα για το blog μου, χωρίς να ξέρω τι με περίμενε.
http://2.bp.blogspot.com/_4bITFHyzE9o/RlOEmjqiaaI/AAAAAAAAAM0/yxlm9mUoLdc/s400/ethnos.jpg
Και το δικό μου
κείμενο
Οι τρέχουσες προδημοσιεύσεις μου για βιβλία της Πέρσας Κουμούτση, Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ, Γρηγορίας Πούλιου, Ελένης Καρασαββίδου και Ελένης Στασινού βρίσκονται στην ιστοσελίδα μου της
Otenet. http://users.otenet.gr/~hdermi
Για όλες τις επόμενες προδημοσιεύσεις μου μπορείτε να επισκέπτεστε αυτή την ιστοσελίδα, από το blog μου δεν θα ξαναπαραπέμψω, μέχρι να δω τι θα κάνω με αυτό, αν θα είναι απλώς μια συνέχιση της απεργίας ή αν θα το εγκαταλείψω οριστικά. Έχω σχεδόν έτοιμες για ανάρτηση βιβλιοκριτικές για τον Ανδρέα Μήτσου, την Ελένη Γκίκα, τη Λαμπρίνα Μαραγκού, τον Δημήτρη Βαρβαρήγο και τη Γιασμίνα Χαντρά.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Wednesday, May 23, 2007

Επωνυμία vs Ανωνυμία, ή ανάποδα

Πήρα e-mail από φίλο, forward ενός copy and paste μιας επιστολής ενός blogger στην Άννα Παναγιωταρέα. Αυτά που γράφει γι αυτήν ισχύουν για πολλούς πανεπιστημιακούς, για άλλους λιγότερο, για άλλους περισσότερο. Για άλλους έχουν ειπωθεί χειρότερα, ενώ για κάποιους άλλους, που δεν έχουν ειπωθεί, θα μπορούσαν να ειπωθούν. Αυτό που με ενοχλεί είναι η ανωνυμία στα blogs, και προ παντός όταν κάνεις επιθέσεις σε πρόσωπα.
Λέω δηλαδή, γιατί ίσως η ανωνυμία αυτή προσφέρει και μια προστασία. Καθώς o εν λόγω blogger, από ότι είδα, έχει βάλει στην μπούκα του (ανώδυνου) κανονιού του τον Βύρωνα Πολύδωρα, αν έβαζε φαρδύ πλατύ το όνομά του μπορεί να τον βάλει και ο Πολύδωρας στην μπούκα του δικού του κανονιού, που δεν θα είναι ανώδυνο.
Άνοιξα ένα θέμα ανωνυμίας και επωνυμίας των blogger, και θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω γνώμες, τόσο των επώνυμων όσο και των ανώνυμων blogger. Οι επώνυμοι έχουν επώνυμα blogs, γιατί μπορούν να προβάλλουν από εκεί το έργο τους (Ανδρουλάκης, Νίκος Δήμου, Λεία Βιτάλη και δεν ξέρω ποιοι άλλοι). Οι άλλοι όμως; Η Σταυρούλα αναρτά τις δημοσιευμένες βιβλιοκριτικές στης στη Βραδυνή (παρεμπιπτόντως της εύχομαι το μυθιστόρημά της που θα κυκλοφορήσει σε λίγο να αρέσει σε κοινό και κριτικούς εξίσου). Εγώ έφτιαξα blog 1)επειδή μου είπε η Σταυρούλα πως να το φτιάξω. 2) Από περιέργεια, για κάθε τι νέο στο internet. 3) για να διαφημίσω το site μου, όπου έχω αναρτημένες όλες μου τις δημοσιεύσεις, downloadable, για κάθε νόμιμη χρήση (τα citations, στη δύση της καριέρας μου είναι πια περιττά, να βγάλω τουλάχιστον μια τετραετία ακόμη σαν σχολικός σύμβουλος πριν βγούμε στη σύνταξη, και μετά βλέπουμε) και 4), που προέκυψε στην πορεία, να γράφουμε δυο κουβέντες σε πιο χαλαρό στυλ και να "σαχλαμαρίζουμε" με φίλους. Εγώ κανονικά τώρα πρέπει να πάω για ύπνο, είναι κοντά δύο, αύριο πρέπει να διορθώσω ΑΣΕΠ, αλλά κάθομαι και κάνω αυτό το post σαν ναυαγός που ρίχνω μπουκάλι στη θάλασσα.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Friday, March 23, 2007

Να μη γράφουμε μόνο ανέκδοτα

Την πρώτη του Μάρτη έγινε μια "απογευματινίδα" στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών για το Ισλάμ. Ανάμεσα στις εξαίρετες εισηγήσεις, έξι τον αριθμό, ήταν και εκείνη της φίλης μου της Ελένης Κονδύλη, με θέμα την αραβική λογοτεχνία.
Έμαθα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Εδώ όμως ήθελα να σχολιάσω την τελευταία εισήγηση, της κας Ελισάβετ Ζαχαριάδου, γιατί για μένα θέτει ένα γενικότερο πρόβλημα.
Έμαθα από την εισήγησή της ότι στη Σαουδική Αραβία, που είναι η πιο φονταμενταλιστική χώρα (αυτό το ήθερα) η κυρίαρχη θρησκεία είναι μια ισλαμική αίρεση (αυτό δεν το ήξερα) για τους οποίους, όπως γράφουν τα σχολικά εγχειρίδια, οι Εβραίοι είναι γουρούνια, εμείς οι χριστιανοί δεν θυμάμαι τι ζώο είμαστε, και οι Σουνίτες και οι Σιίτες παραστρατημένοι αδελφοί ή κάτι τέτοιο. Η κα Ζαχαριάδου, αντιπαραθέτοντας στους φιλοαμερικάνους Σαουδάραβες τους άσπονδους εχθρούς των αμερικανών, τους Ιρανούς, ανέφερε ότι γίνονται βήματα προόδου στο Ιράν, και μάλιστα σε σχέση με τη θέση της γυναίκας, αναφέροντας το ποσοστό των φοιτητριών, καθηγητριών κλπ που υπάρχει στα Ιρανικά ανώτατα ιδρύματα, συγκρίνοντάς το με το αντίστοιχο ποσοστό σε δυτικές χώρες.
Αν υπάρχει κάποια πρόοδος στο Ιράν είναι ότι μετά τον Σαλμάν Ρασντί δεν καταδικάστηκε κανείς άλλος συγγραφέας σε θάνατο. Κατά τα άλλα η θέση της γυναίκας είναι κατά τι καλύτερη από ότι ήταν με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Υπέγραψα αίτηση της Διεθνούς καλύτερη από ότι ήταν με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Υπέγραψα αίτηση της Διεθνούς Αμνηστίας για να αρθεί η καταδίκη σε θάνατο μιας ιρανής, που το αμάρτημά της ήταν ότι αντιστάθηκε στους τρεις επίδοξους βιαστές της και σκότωσε τον ένα. Από κείμενο μιας ιρανής που ξεκίνησε την εκστρατεία για τη διάσωσή της έμαθα ότι αν τραυματισθεί σε τροχαίο μια γυναίκα αποζημιώνεται στο ήμισυ από ότι αν ήταν άνδρας. Η γυναίκα αποτιμάται στο ήμισυ του ανδρός. Χθες πήρα ενημερωτικό δελτίο από τη Διεθνή Αμνηστία, το οποίο με παρακίνησε να δημοσιοποιήσω τις σκέψεις μου αυτές, για να υπογράψω ενάντια στο λιθοβολισμό και την εκτέλεση ανηλίκων στο Ιράν. Παραθέτω το κείμενο, για να υπογράψετε κι εσείς.
Mientras el mundo camina hacia la abolición de la pena de muerte, Irán mantiene la lapidación y la ejecución de menores.
Por eso, continuamos nuestra campaña de apoyo a activistas iraníes que trabajan para cambiar las cosas en su país. Si aún no has firmado, hazlo ahora!
Το θεωρητικό ζήτημα που μπαίνει, και που το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο εδώ και χρόνια, είναι ένας μανιχαϊστικός χωρισμός κουτιών ιδεών και αντιλήψεων. Για παράδειγμα: Πώς εγώ, ένας αριστερός, μπορώ να θαυμάζω τον Κόνραντ Λόρεντς, που υπήρξε ναζιστής, και υποστηρίζει, όπως και όλη η ηθολογία εξάλλου, τη δύναμη της κληρονομικότητας; Τον υπερασπίστηκα κάμποσες φορές στην ομάδα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στην οποία συμμετέχω εδώ και χρόνια.
Άλλο:
Όταν διαδηλώναμε κατά της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ ξεχνάγαμε ότι ο Σαντάμ ήταν ένας στυγνός δικτάτορας, που είχε ξεκινήσει ένα πόλεμο με το Ιράν που κράτησε χρόνια και στοίχισε χιλιάδες ανθρώπινες ζωές, και λίγο αργότερα εισέβαλε στο Κουβέιτ με πάμπολα επίσης θύματα. Όσο για τους Κούρδους, η καταδίωξή τους λίγο μόνο απέχει από γενοκτονία, αφού στις επιχειρήσεις εναντίον τους χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και χημικά.
Εν τάξει, δεν τρέφουμε φιλικά αισθήματα για τους Αμερικανούς. Η Χούντα ήταν δικό τους έργο, και το τι έγινε στην Κύπρο έγινε σύμφωνα με δικό τους σενάριο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να δαιμονοποιούμε τους φίλους τους και να εξωραϊζουμε τους εχθρούς τους. Γιατί αυτό είδα να γίνεται με την εισήγηση της κας Ζαχαριάδου. Σε σχετική παρατήρησή μου μετά το τέλος των εισηγήσεων μου είπε ότι όλοι μιλάνε για τα κακά του Ιράν, αλλά για τα κακά της Σαουδικής Αραβίας δεν μιλάει κανείς.
Πιθανότατα έχει δίκιο. Ας μιλήσουμε και γι αυτά. Εγώ ήδη αναφέρθηκα σ' αυτά που είπε γι αυτή τη χώρα. Θα αναφέρω ακόμη ότι εκτός από το "Ποτέ χωρίς την κόρη μου", που αναφέρεται στις περιπέτειες μιας αμερικανίδας που παντρεύτηκε έναν ιρανό, κυκλοφορεί και ένα βιβλίο μιας ελληνίδας, Σιμεωνίδου (δεν θυμάμαι το μικρό) όπου αφηγείται τη θλιβερή της ιστορία με τον Σαουδάραβα πιλότο που παντρεύτηκε, και παρουσιάζει αρκετά ανάγλυφα το τι συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Τα έχω διαβάσει και τα δυο.
Με το κείμενο αυτό συμπληρώνω τα Πέντε.
1. Δεν θέλω πια να ανήκω πουθενά. Θέλω να είμαι ελεύθερος να έχω τις ιδέες που έχω και όχι αυτές που θα μου υποβάλλει η ομάδα.
2. Είμαι αντιισλαμιστής κυρίως από μια φεμινιστική σκοπιά. Και επειδή κάποια μουσουλμάνα διαβάζοντας αυτές τις γραμμές μπορεί να χλευάσει, έχω να κάνω μια τοποθέτηση που έχω γίνει κουραστικός να επαναλαμβάνω σε παρέες: Η μαρξιστική έννοια της αλλοτρίωσης ισχύει περισσότερο για τις γυναίκες μουσουλμάνες από ότι για τον εργάτη στην καπιταλιστική κοινωνία. Διάβασα ότι πριν λίγα χρόνια έγινε μια διαδήλωση στη Ραμπάτ από γυναίκες που διαμαρτύρονταν για την καταπίεση που υφίστανται. Την επομένη έγινε μια αντιδιαδήλωση, πολλαπλάσια σε όγκο, από γυναίκες που έλεγαν ότι "μια χαρά είμαστε". Όμως για τις μουσουλμάνες φεμινίστριες θα ξαναγράψω, ίσως πιο εκτενώς από ότι στα πλαίσια ενός comment σε blog. Οπωσδήποτε για την Fatima Mernissi, της οποίας έχω διαβάσει τρία έργα, και η οποία, όπως διάβασα σε σχετική ιστοσελίδα, είναι η μοναδική φεμινίστρια, πανεπιστημιακός, που μπορεί και εργάζεται ελεύθερα στην πατρίδα της, το Μαρόκο. Συνιστώ ακόμη τις ταινίες "Οι σιωπές του Παλατιού" της Τυνίσιας Μουφίντα Τλατλί και "Ο κύκλος" του ιρανού Τζαφάρ Παναχί, που διεκτραγωδούν ζωές γυναικών. Θα ξαναμιλήσω γι αυτές. Παρεμπιπτόντως να πω ότι είμαι φανατικός λάτρης του ιρανικού σινεμά, και κρατάω σε αρχείο όλες τις ιρανικές ταινίες που βλέπω.
Επίσης: Ο Μαρξ είπε ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Έχει απόλυτο δίκιο αν μιλάει για το χριστιανισμό. Γιατί το ισλάμ δεν είναι όπιο, αλλά καθαρή ηρωίνη. Μόνο αφιονισμένοι θα έπεφταν πάνω στους δίδυμους πύργους.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Friday, March 09, 2007

V (δεν είναι το σήμα της νίκης, είναι το λατινικό 5)

Ευχαριστώ την Αγγελική και τη Μαρία για την πρόσκληση στα Πέντε. Έκανα αποχή από blog και παρέες για τις εξετάσεις μου για ένα μήνα περίπου. Πριν λίγο έκανα μια ανάρτηση - σχόλιο για αυτές τις εξετάσεις, είναι 2.05 μετά τα μεσάνυχτα, και μάλλον πρέπει να γράψω τα πέντε με την τεχνική του ελεύθερου συνειρμού, στα γρήγορα.
1. Είμαι μεταφυσικά απαισιόδοξος. Ο κόσμος είναι χωρίς νόημα. Κι αν υπάρχει ένα νόημα μας διαφεύγει, όπως διαφεύγει από το κατσικάκι το νόημα της ζωής του. Το ξέρει όμως το τσομπάνος.
2. Είμαι ιδιοσυγκρασιακά απαισιόδοξος. Το ποτήρι το βλέπω πάντα μισοάδειο, όχι μισογεμάτο.
3. Χρειάζομαι αντίβαρο στην απαισιοδοξία μου. Γι αυτό μου αρέσουν οι αστείες ιστορίες, οι κωμωδίες, οι πλάκες και τα ανέκδοτα. Το ίδιο και οι άνθρωποι που έχουν χιούμορ. Γι αυτό μου αρέσει ο Αριστοφάνης, ο Μολιέρος, ο κωμωδιογράφος Σαίξπηρ, η Πάπισσα Ιωάννα, ο Καλός στρατιώτης Σβέηκ (σε μια εγχείρηση, φοιτητής, τον χρησιμοποίησα για παυσίπονο) και η Μητέρα του σκύλου. Γι αυτό μου αρέσουν ο Χοντρός και ο Λιγνός και ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Γούντι Άλλεν, ο Μπαντ Σπένσερ και ο Τέρενς Χιλ. Γι αυτό μου αρέσει το Παρά Πέντε.
4. Σε μια ζωή χωρίς νόημα, μπορούμε άραγε εμείς να της δώσουμε νόημα; Εννοώ νόημα που να μην είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά. Για τον Τσε είχε νόημα, για τη γενιά του Πολυτεχνείου είχε νόημα. Και για τους Καμικάζι των δίδυμων πύργων είχε νόημα. Αυτοί όμως πέθαναν πεπεισμένοι ότι θα πάνε στις αγκάλες του Αλλάχ. Γι αυτό θαυμάζω περισσότερο τον Σουκατζίδη και τον Μπελλογιάννη, και όλους τους αριστερούς αγωνιστές που πέθαναν για ένα καλύτερο κόσμο, ξέροντας ότι εκεί πάνω δεν τους περιμένει καμιά ανταμοιβή, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει το "εκεί πάνω", ενώ τα σκουλίκια εδώ κάτω είναι μια αμείλικτη βεβαιότητα.
5. Για μένα το νόημα της ζωής είναι οι μικροχαρές της, που μας κάνουν να ξεχνάμε ότι σε τελευταία ανάλυση η ζωή είναι χωρίς νόημα, αλλά δυστυχώς όχι χωρίς τέλος. Μια καλή παρέα, ένα καλό βιβλίο, μια καλή ταινία, μια καλή μουσική. Ο γιος μου. Ο έρωτας (απόψε πετάει, τώρα θα έχει φτάσει). Το παγωτό καϊμάκι και οι κρητικές καλλιτσούνες. Οι σοκολάτες (σου 'ρχομαι το Σάββατο Ελένη, ελπίζω να έχουν περισσέψει).
Α, ναι, και ο Μαλεβιζιώτης.
Λοιπόν
Θοδωρή και Ελένη, σειρά σας.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Friday, March 02, 2007

Αντιγόνη, xiao wu

Διέκοψα το διάβασμα γιατί είπα αν δεν το γράψω αυτή τη στιγμή, δεν θα το γράψω ποτέ. Το είχα εξάλλου ξεχάσει και ξαφνικά το θυμήθηκα. Θα το γράψω με λίγα λόγια, σαν σημείωση για μένα, μήπως το χρειαστώ μελλοντικά.
Έγραφα στο dvd recorder ένα γιαπωνέζικο έργο και γυρνώντας σπίτι είδα ότι η ΕΡΤ 1 έπαιζε σαν συνέχεια μια Αντιγόνη. Στο τέλος είδα ποια Αντιγόνη ήταν, του Ανούιγ, με τη Ζενεβιέβ Μπιζόλντ. Παρόλο που ήμουν ψόφιος, με τράβηξε και την είδα.
Πώς μου φάνηκε:
Σαν ένα δοκίμιο πάνω στην Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τονίζει αυτό που τονίζουν κυρίως οι σχολιαστές, δηλαδή τον ισχυρό χαρακτήρα της Αντιγόνης. Από την αρχή η Αντιγόνη δηλώνει ότι θα πεθάνει γι αυτό που θα κάνει. Και ενώ ο Κρέοντας προσπαθεί να την πείσει να κουκουλώσουν το ζήτημα, αυτή να πάει να κοιμηθεί προσποιούμενη την επομένη την ανήξερη και αυτός να σκοτώσει τους φρουρούς, αυτή αρνείται.
Επί πλέον:
Το έργο είναι updated, συγγραφικά και σκηνοθετικά. Σαν να μεταφέρεται η Θήβα στα καθ’ ημάς.
Απουσιάζει ο Τηρεσίας. Η Ισμήνη είναι η αντίθεση στης Αντιγόνης σε όλα τα επίπεδα. Είναι πολύ όμορφη σε αντίθεση με την Αντιγόνη. Εν τούτοις ο Αίμωνας την Αντιγόνη προτιμά. Η πρώτη ερωτική βραδιά που επιχειρεί με τον Αίμωνα, ξέροντας ότι μετά θα πεθάνει, δεν θα ευοδωθεί.
...............................................................................
Να διαφημίσουμε στους επισκέπτες του blog το αφιέρωμα της Κινηματογραφικής Λέσχης στον Jia Zhang Ke (Τζιά Τζανγκ Κε), κινέζο σκηνοθέτη. Το πρώτο έργο που είδαμε, «Ο πορτοφολάς Σιάο Γου» (xiao wu, λογοπαίγνιο με το xiao tour, που σημαίνει κλέφτης) μας άρεσε πάρα πολύ. Χαμηλού προϋπολογισμού, ανήκει και αυτό στην μεγάλη θεματική κατηγορία της «παριολατρείας», της λατρείας των παριών, με έργα όπου πρωταγωνιστούν περιθωριακοί. Νεορεαλιστικό, αποστασιοποιημένο, δεν διεκτραγωδεί αλλά φωτογραφίζει τη ζωή ενός νεαρού πορτοφολά, που σταδιακά τον εγκαταλείπουν όλοι: ο φίλος του, η φίλη του, η οικογένειά του.
Σε προηγούμενο post έγραψα ότι ακόμη και αν κάποια από τα έργα του μη αγγλοσαξωνικού σινεμά που μου αρέσει να βλέπω δεν είναι και τόσο αξιόλογα, έχουν ενδιαφέρον ανθρωπολογικό. Στην αριστουργηματική σκηνή του τέλους βλέπουμε τον αστυνομικό να αφήνει τον ήρωα δεμένο με τις χειροπέδες σε μια κολώνα για να πεταχτεί για λίγο κάπου. Ένα πλήθος κόσμου μαζεύεται και τον παρατηρεί σαν αξιοθέατο. Φαντάζεστε να γινόταν κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;
Αυτή και την άλλη Παρασκευή θα έχουμε δυο ακόμη έργα. Μην τα χάσετε.

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Wednesday, January 17, 2007

Εκδοθέντα blogs

Είμαι πεπεισμένος digitalίστας. Το μέλλον είναι digital. Όχι μόνο στην T.V, που όλες οι εκπομπές μέχρι το 2012 πρέπει να μεταδίδονται ψηφιακά. Όχι μόνο στη δορυφορική, που εδώ και κάποια χρόνια οι αναλογικές μεταδόσεις έχουν αντικατασταθεί με τις ψηφιακές. Όχι μόνο στις βιντεοκάμερες, που όλες είναι σήμερα ψηφιακές. Όχι μόνο στις φωτογραφικές μηχανές, που οι ψηφιακές τείνουν να εκτοπίσουν τις παραδοσιακές με τα φιλμ, με τιμές που πέφτουν, σχεδόν όπως το χρηματιστήριο το 2000. Αλλά και. Αλλά και όσον αφορά τα κείμενα. Τις βιβλιοκριτικές μου τις δίνω μόνο στο Λέξημα, και κατά παράκληση σε έντυπο (με εξαίρεση τα Κρητικά Επίκαιρα, για λόγους πατριωτικούς).
Αλλά το έντυπο φαίνεται να αντιστέκεται. Διαθέτει ακόμη ξεχωριστή αίγλη για πολύ κόσμο, ειδικά για κόσμο που με τις νέες τεχνολογίες δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά. Το να εκδοθείς και σε έντυπο, και όχι μόνο να αναρτηθείς ψηφιακά, είναι σα να κερδίζεις βραβείο σε διαγωνισμό. Έτσι και οι παρακάτω bloggers, που εκδόθηκαν από τις εκδόσεις «Μαραθιά». Από τη στιγμή που εκδόθηκαν, έγιναν ξεχωριστοί. Έγραψε γι αυτούς η φίλτατη, γλυκύτατη, Ελένη Γκίκα στο Λέξημα:
http://www.lexima.gr/lxm/main.php?s=arthra&i=87
Τώρα που κατάφερα να στήσω και εγώ ένα blog – να ’σαι καλά Σταυρούλα- διάβασα το άρθρο της Ελένης, και σας μεταφέρω τις διευθύνσεις. Δεν είναι ανάγκη να ξοδευόσαστε στη «Μαραθιά».
www.kourouna.blogspot.com
www.tamystikatoukolpou.blogspot.com
www.vistam.blogspot.com
www.womansown.blogspot.com
www.pitsirikos.blogspot.com
www.toximeio.blogspot.com

Αναρτήθηκε από Μπάμπης Δερμιτζάκης στις Friday, December 15, 2006